ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΙΣΤΟΣ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ

2012-01-07T01:42:00.001+02:00

ΙΣΤΟΣ. ΕΝΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ

Οι ανάγκες των ανθρώπων, των κοινωνιών και της ανθρωπότητας κινούν, εκατομμύρια χρόνια, την ιστορία από το απλό στο σύνθετο, από το υπάρχον στο καλύτερο, από το Παρελθόν στο Μέλλον.

Σήμερα η ανθρωπότητα είναι αιχμάλωτη ενός χαοτικού, σπάταλου και απάνθρωπου οικονομικοκοινωνικού συστήματος που καταστρέφει τη Φύση, καταδικάζει τα 9/10 της ανθρωπότητας στην εξαθλίωση, υποβαθμίζει τον πολιτισμό και υπονομεύει τις προοπτικές της ίδιας της ζωής στον πλανήτη. Σήμερα η ανθρωπότητα απειλείται από την καπιταλιστική βαρβαρότητα, η οποία κρύβεται πίσω από την αστική δημοκρατία και τα κόμματα που την υπηρετούν

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, όπως και σε κάθε αντίστοιχη στο παρελθόν, οι εργαζόμενοι, οι κοινωνίες, οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού οργανώνουν την αντίστασή τους και τον αγώνα τους για ένα καλύτερο κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Η μέχρι τώρα ιστορική εμπειρία των εργαζόμενων τους διδάσκει πως η αναμέτρησή τους με το σύστημα δεν μπορεί να γίνει στο πεδίο της βίας, αλλά στο πεδίο των θεσμών. Έτσι απέναντι στους καπιταλιστικούς θεσμούς που γεννάνε και αναπαράγουν την ανισότητα, την ανελευθερία, τον ανταγωνισμό, το ρατσισμό, το φασισμό, τη φτώχεια, την ανεργία, τον πόλεμο και την καταστροφή της Μάνας-Φύσης, οι τοπικές κοινωνίες, η μια μετά την άλλη αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες να απαγκιστρωθούν από τους καπιταλιστικούς θεσμούς και στη θέση τους να βάλλουν θεσμούς ισότητας, αλληλεγγύης, ελεύθερης δημιουργικής έκφρασης, ενότητας και κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με στόχο τη μετακίνηση των τοπικών κοινωνιών, των Λαών και των Εθνών, της ανθρωπότητας συνολικά, προς την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Στον κόσμο ολόκληρο αυτό το Κίνημα των τοπικών Κοινωνιών αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια με γρήγορους ρυθμούς και με τη μορφή των διάφορων Δικτύων, βασική φιλοσοφία των οποίων είναι ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Και στην Ελλάδα αναπτύσσεται ραγδαία το Κίνημα των τοπικών Κοινωνιών και το Χαϊδάρι δεν μπορούσε να μην μπει στο δρόμο της ιστορίας και της αγωνιστικής παράδοσής τους. Γι’ αυτό ένας κύκλος δεκάδων Πολιτών της Πόλης μας, πήραμε την πρωτοβουλία και συγκροτήσαμε το Δίκτυο ΙΣΤΟΣ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ. Δεκάδες είναι κιόλας τα μέλη του και εκατοντάδες οι ενδιαφερόμενοι να συμμετάσχουν σ’ αυτή την προσπάθεια, κι’ ελπίζουμε ο ΙΣΤΟΣ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ να γίνει ο χώρος αλληλέγγυας συνάντησης και συνεργασίας όλων των Χαϊδαριωτών που είναι αποφασισμένοι να μην σταθούν με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι στη συμφορά που τους φέρνει η καπιταλιστική βαρβαρότητα και η αδιαφορία των κρατικών και δημοτικών αρχών.

Η πρώτη μας κίνηση είναι η επαναχρησιμοποίηση των χώρων του «Δημαρχείου Γιαχνή», που βρίσκεται στην οδό Κουμουνδούρου, πλησίον της εκκλησίας «Κοίμηση της Θεοτόκου» (Παναγίτσα) στην Ιερά Οδό, στους οποίους θα στεγαστεί ο ΙΣΤΟΣ και η ΧΑΪΔΑΡΙΩΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.

Τις επόμενες μέρες θα προχωρήσουμε όλοι μαζί στην ταξινόμηση των προβλημάτων που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και στη συγκρότηση αντίστοιχων επιτροπών αλληλεγγύης στις οποίες καλούμαστε να συμμετάσχουμε όλοι, ως δότες και ταυτόχρονα ως λήπτες της δικής μας αλληλέγγυας δράσης και προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών, χωρίς τη μεσολάβηση χρήματος και χωρίς την ταπείνωση της υποκριτικής «φιλανθρωπίας» εξουσιαστικών και υπηρετικών θεσμών που βρίσκονται στην υπηρεσία των δυνάμεων που είναι υπεύθυνες για τη σημερινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας και της πατρίδας μας.

Για τη συμμετοχή στον ΙΣΤΟ υπάρχει μόνο ένας όρος και είναι αυτός της συμμετοχής μας ως Πολίτες, Έλληνες και Αλλοδαποί και όχι ως εκπρόσωποι θεσμών, ιδεολογικών πεποιθήσεων και θρησκευτικών δοξασιών ή άλλων διακρίσεων.

Άμεσοι στόχοι:

α) Ανίχνευση των άμεσων κοινωνικών προβλημάτων και πρωτοβουλίες για συμπολίτες μας που βρίσκονται σε άμεση ανάγκη και το κράτος, ή ο Δήμος λόγω της ανεπάρκειάς τους αδυνατούν να τις καλύψουν

β) Νομικές, ιατρικές, οικονομικές (λογιστικές) και άλλες συμβουλές (προσφέρονται άμεσα).

Δευτερεύοντες στόχοι:

α) Ανταλλακτικά παζάρια (χωρίς χρήματα)

β) Τράπεζα χρόνου

γ) Επιμόρφωση

δ) Παραγωγή – Κατασκευή προϊόντων (σαπούνι, μπύρα, γιαούρτι κ.λπ)

ε) Ψυχαγωγία

στ) Μαθήματα κάθε είδους

ζ) Ενισχυτική διδασκαλία σε μαθητές κ.λπ.

Η επεξεργασία είναι ανοικτή στις ανάγκες και στις δυνατότητές μας και θα διευρύνεται ανάλογα με τη συμμετοχή και τη δράση μας. Δεν υπάρχουν από μηχανής θεοί, ούτε θεόσταλτοι σωτήρες και γι’ αυτό μόνοι μας, όχι χωριστά, αλλά συλλογικά και οργανωμένα θα νετιμετωπίσουμε την κρίση και θα λύσουμε σουμε τα προβλήματά μας.

«Η σημαντική δουλειά για να προχωρήσει προς την πρόοδο ο κόσμος δεν είναι υπόθεση πεφωτισμένων και τέλειων ανθρώπων» (George Eliot)

«Πρέπει να χτίσουμε μια νέα συμμαχία. Δεν έχει μείνει κανείς για να του απευθύνουμε αιτήματα. Είμαστε εμείς αυτοί που περιμέναμε και πρέπει να δημιουργήσουμε αυτό που ζητάμε» (Άντζελα Ντέιβις)

«Το μεγαλύτερο ταξίδι ξεκινάει πάντα με το πρώτο μικρό βήμα». Λαϊκή παροιμία

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

5 Ιανουαρίου 2012

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

2011-12-24T15:04:00.000+02:00

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

Καλοί μας συνάνθρωποι

Επειδή καταλάβαμε γιατί, παρά τις τόσες και τόσες ευχές, τις τόσες και τόσες προσευχές, τόσων και τόσων καλοπροαίρετων ανθρώπων (και φυσικά όχι των αγυρτο-ιερατείων), τόσων και τόσων χρόνων για

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ,

τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, κι επειδή τα περί ελπίδας για κάποια μεσσιανική σωτηρία, από τα σκοταδιστικά και εξουσιαστικά ιερατεία της κεφαλαιοκρατίας, μας μυρίζουν ραγιαδισμό και μοιρολατρία, γι’ αυτό

ΑΝΤΙ

για άνοστες και ανώφελες ευχές

Σας προτείνουμε,,,

ΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ:

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΜΗ,
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ,
ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

και

ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ,

ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ.

http://sciencehumanity.blogspot.com/2011/12/blog-post.html,

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=SSRVtlTwFs8,

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό

Κώστας Λάμπος

prodial21@gmail.com,

ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

2011-11-01T13:59:00.002+02:00

Το Κίνημα ‘Occupy Wall Street’δίνει τέρμα στα άλλοθι του καπιταλισμού

Του Richard Wolff*

Tuesday 4 October 2011**

Το «Καταλαμβάνουμε τη Wall Street» έχει ήδη περάσει τις συνηθισμένες πρόωρες «καταιγίδες». Τα κυρίαρχα μέσα αγνόησαν τη διαμαρτυρία, αλλά αυτό δεν μπόρεσε να τη σταματήσει. Οι παρτιζάνοι της ανισότητας την κορόιδεψαν, ούτε αυτό όμως μπόρεσε να τη σταματήσει. Οι αστυνομικοί υπάλληλοι του καθεστώτος αντέδρασαν υπερβολικά, όμως και αυτό απέτυχε να την ανακόψει – αντίθετα, έριξε λάδι στη φωτιά. Εκατομμύρια άνθρωποι που παρακολουθούσαν είπαν: «Ουάου!». Και τώρα ακόμα περισσότεροι οργανώνουν τοπικές, παράλληλες διαδηλώσεις από τη Βοστώνη ως το Σαν Φραντσίσκο και σε πολλά άλλα μέρη στο ενδιάμεσο.

Επιτρέψτε μου να προτείνω στους καταληψίες να αγνοήσουν τις συνηθισμένες επικρίσεις που αντιμετωπίζουν ισχυρά κοινωνικά κινήματα στις πιο πρώιμες φάσεις τους. Ναι, θα μπορούσατε να είστε καλύτερα οργανωμένοι, με πιο προσηλωμένους στόχους, με πιο ξεκάθαρες προτεραιότητες. Όλα αυτά είναι μεν αληθή, αλλά αυτή τη στιγμή είναι άσχετα. Το κλειδί είναι το εξής: αν θέλουμε ένα μαζικό και βαθιά ριζωμένο κοινωνικό κίνημα από τα αριστερά να ξανααναδυθεί και να μετασχηματίσει τις ΗΠΑ, πρέπει να καλωσορίσουμε πολλά διαφορετικά ρεύματα, ανάγκες, επιθυμίες, στόχους, ενέργειες, ενθουσιασμούς που εμπνέουν και στηρίζουν τα κοινωνικά κινήματα. Τώρα είναι η ώρα να τα προσκαλέσουμε, να τα καλωσορίσουμε και να τα συγκεντρώσουμε – με όλη τους την αφθονία και όλη τους τη σύγχυση.

Το επόμενο βήμα –και δεν είμαστε ακόμα εκεί– είναι να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα και εκείνο τον οργανισμό που θα το εφαρμόσει. Είναι καλό να μιλάμε γι΄ αυτό τώρα, να προτείνουμε, να συζητάμε και να διαφωνούμε. Είναι, όμως, ανόητο και αυτοκαταστροφικό να θυσιάσουμε την πολύπλευρη ανάπτυξη του κινήματος –που τώρα βρίσκεται μέσα στις δυνατότητές μας– για χάρη του προγράμματος και της οργάνωσης. Η ιστορία της Αριστεράς στις ΗΠΑ έχει στα σκουπίδια της πολλά τέτοια προγράμματα και οργανώσεις χωρίς ένα μαζίκό κίνημα πίσω ή στον πυρήνα τους.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν, σε μια προσπάθεια να τιμήσω και να συμβάλω σε αυτό το ιστορικό κίνημα, να προτείνω μια ακόμα διάσταση, ένα επιπλέον στοιχείο στην ατζέντα για την κοινωνική αλλαγή. Για να πετύχουμε τους στόχους αυτού του ανανεωμένου κινήματος, πρέπει επιτέλους να αλλάξουμε την οργάνωση της παραγωγής που διατηρεί και αναπαράγει την ανισότητα και την αδικία. Χρειάζεται να αντικαταστήσουμε την αποτυχημένη δομή των επιχειρήσεων, που τώρα φέρνουν κέρδη σε τόσο λίγους, μολύνουν το περιβάλλον απ΄ το οποίο όλοι εξαρτόμαστε και διαφθείρουν το πολιτικό μας σύστημα.

Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στα χρηματιστήρια και στα συμβούλια των διευθυντών. Η ικανότητα παραγωγής των αγαθών και των υπηρεσιών που χρειαζόμαστε θα έπρεπε να ανήκει στον καθένα – ακριβώς όπως ο αέρας, το νερό, η υγειονομική περίθαλψη και η ασφάλεια, από τα οποία εξαρτόμαστε εξίσου. Χρειάζεται να φέρουμε τη δημοκρατία στις επιχειρήσεις μας. Οι εργαζόμενοι εντός και οι κοινότητες γύρω από τις επιχειρήσεις μπορούν και πρέπει να διαμορφώνουν συλλογικά το πώς οργανώνεται η δουλειά, τι παράγεται και πώς χρησιμοποιούμε τους καρπούς των συλλογικών μας προσπαθειών.

Αν πιστεύουμε πως η δημοκρατία είναι ο καλύτερος τρόπος να κυβερνάμε τις κοινότητές μας, έτσι πρέπει να κυβερνάμε και τους τόπους όπου δουλεύουμε. Η δημοκρατία στην εργασία είναι ένας στόχος που μπορεί να βοηθήσει να οικοδομηθεί αυτό το κίνημα.

Όλοι ξέρουμε πως μια κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση θα προκαλέσει κραυγές για «σοσιαλισμό» από τις συνήθεις, προβλέψιμες πλευρές. Η κουρασμένη αυτή ρητορική επιζεί ακόμα, μολονότι εδώ και καιρό ο Ψυχρός Πόλεμος που την ενορχήστρωσε ξεθωριάζει από τη μνήμη, όσο γρήγορα εξαφανίζεται και το κοινό για μια τέτοια ρητορική. Στις ΗΠΑ έχουμε καθυστερήσει πολύ μια αυθεντική συζήτηση για το παρόν οικονομικό σύστημα. Ο καπιταλισμός έχει το «ελευθέρας» για πάρα πολύ καιρό.

Είμαστε περήφανοι που επερωτούμε, προκαλούμε, κριτικάρουμε και συζητάμε τον υγειονομικό, εκπαιδευτικό, στρατιωτικό, συγκοινωνιακό και άλλους βασικούς κοινωνικούς θεσμούς. Αμφισβητούμε το κατά πόσο οι παρούσες δομές και λειτουργίες υπηρετούν τις ανάγκες μας. Κάνουμε προσπάθειες ώστε να λειτουργούν καλύτερα. Και έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει. Παρ’ όλα αυτά, εδώ και δεκαετίες έχουμε αποτύχει να επερωτήσουμε, να προκαλέσουμε, να κριτικάρουμε και να συζητήσουμε με τον ίδιο τρόπο για το οικονομικό μας σύστημα: τον καπιταλισμό. Εξαιτίας ενός ταμπού που προστάτευε τον καπιταλισμό, το να τον επευφημούμε και να τον γιορτάζουμε έγινε υποχρεωτικό. Η κριτική και οι ερωτήσεις απαγορεύτηκαν ως αιρετικές, άπιστες ή και κάτι χειρότερο. Πίσω από αυτό το προστατευτικό ταμπού, ο καπιταλισμός εκφυλίστηκε σε μια αναποτελεσματική μηχανή παραγωγής ανισοτήτων και κρίσεων, μια κοινωνική καταστροφή που τώρα όλοι φορτωνόμαστε.

Ο καπιταλισμός είναι το πρόβλημα – και η ανεργία, η έλλειψη στέγης, η ανασφάλεια και η λιτότητα που τώρα επιβάλλει παντού είναι το κόστος που πληρώνουμε. Έχουμε τους ανθρώπους, τις ικανότητες και τα εργαλεία να για παράγουμε τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειαζόμαστε ώστε μια δίκαιη κοινωνία να ευημερήσει. Χρειάζεται απλά να οργανώσουμε διαφορετικά τις παραγωγικές μας μονάδες, να πάμε πέρα από το καπιταλιστικό σύστημα που δεν υπηρετεί πλέον τις ανάγκες μας.

Η ανθρωπότητα έμαθε να ζει χωρίς βασιλιάδες, αυτοκράτορες και αφεντικά σκλάβων. Βρήκαμε το δρόμο μας προς μια δημοκρατική εναλλακτική λύση, όσο μερικό και ανολοκλήρωτο κι αν παραμένει το δημοκρατικό εγχείρημα. Μπορούμε να φέρουμε δημοκρατία στις επιχειρήσεις μας, μετασχηματίζοντάς τες σε συνεταιρικές ιδιοκτησίες που θα λειτουργούν και θα διοικούνται από δημοκρατικές συνελεύσεις, συντιθέμενες από όλους όσοι δουλεύουν σε αυτές και από όλους τους κατοίκους των κοινοτήτων που έχουν σχέσεις αλληλεξάρτησης με αυτές.

Ας τελειώσω με ένα σλόγκαν: «Οι ΗΠΑ μπορούν καλύτερα από τον εταιρικό καπιταλισμό». Ας είναι αυτή η ιδέα και η συζήτηση που τούτο το ανανεωμένο κίνημα θα αναλάβει να διεξαγάγει. Κάνοντάς το, θα προσφέρει ένα τεράστιο δώρο στις ΗΠΑ και στον κόσμο. Θα διαρρήξει τα ταμπού, υποβάλλοντας επιτέλους τον καπιταλισμό στην κριτική και τις αντιρρήσεις που είχε παρακάμψει για πάρα πολύ καιρό – και με ένα τεράστιο κόστος για όλους μας.

__________________________________________________

* Ο Ρίτσαρντ Γουλφ συμμετείχε σε ένα ολοήμερο εργαστήριο στο πλαίσιο της διαμαρτυρίας του Occupy Wall Street, στο Zuccotti Park της Νέας Υόρκης, την Τρίτη 4 Οκτώβρη. Το άρθρο είναι βασισμένο στην παρέμβασή του εκεί.

** Πηγή: Guardian. Μετάφραση: Ντίνα Τζουβάλα http://www.rednotebook.gr

ΚΙ' ΟΜΩΣ Η ΓΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΡΓΑ ΑΛΛΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ*

2011-09-25T18:49:00.003+03:00

Αριστεροί ριζοσπάστες ή παιδιά του διαδικτύου;

Το απρόσμενο 9% των ψήφων συγκέντρωσε το «Κόμμα των Πειρατών» ( Pirate Party) στις τοπικές εκλογές του Βερολίνου. Το κόμμα που ξεκίνησε ως «αστείο» στη Σουηδία για την προστασία του ιστότοπου Pirate Bay, φαίνεται πλέον να αποτελεί επιλογή του ενός από τους δέκα ψηφοφόρους του Βερολίνου.

Σε αρκετές περιοχές της πόλης βρίσκεται μπροστά από τους Πρασίνους, ακόμη και από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα. Ανάμεσα στους ψηφοφόρους του βρίσκονται νεαρά άτομα κάτω των 30 ετών άσχετα με την πολιτική. αλλά και κάποιοι φανατικοί μαρξιστές.

Στο σύνολό τους τα μέλη και οι ψηφοφόροι του κόμματος, σύμφωνα με αναλυτές είναι πολίτες, δραστήριοι στις τοπικές κοινότητες, αλλά με έντονο αίσθημα αποστροφής στο πολιτικό σύστημα.

Παράλληλα ενώ στο χώρο της υπεράσπισης των πάσης φύσεως δικαιωμάτων είναι πρωτοπόροι και ομοιογενείς, σε ζητήματα οικονομικά οι απόψεις τους κινούνται από τον ορθόδοξο μαρξισμό, μέχρι και κάποιες εκδοχές του νεοφιλελευθερισμού.

Το «Kόμμα των Πειρατών» εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2006 στη Σουηδία ως κίνημα υπεράσπισης του διάσημου ιστότοπου δωρεάν ανταλλαγής πολυμέσων Pirate Bay και της αρχής «τα πολιτισμικά αγαθά ανήκουν σε όλους». Οι επιθέσεις στο site Pirate Bay και σε παρόμοιους ιστότοπους έκαναν το κόμμα δημοφιλές. με αποτέλεσμα το 2009 να συγκεντρώσει ποσοστό ψήφου 7,1% και να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Το κόμμα των πειρατών γεννιέται σε ένα γκαράζ της Στοκχόλμης και στις πρώτες τους δηλώσεις τα μέλη του δηλώνουν: «Δεν την πέφτουμε στις τζαμαρίες. Δεν βάζουμε φωτιές. Δεν μας φταίνε τα κτίρια, αλλά η χλιδή της βασιλικής οικογένειας και όλοι οι πολιτικοί τους ακόλουθοι…». Το πολιτικό σύστημα άμεσα τους τοποθετεί στο ευρύ φάσμα της αριστεράς και οι ίδιοι οι πειρατές δεν αρνούνται αυτή την ταυτότητα.

Το Μάη του 2006, η αστυνομία κάνει έφοδο σ’ ένα κτίριο με το συμβολικό όνομα «Κόλπος των Πειρατών», για να κατασχέσει το ηλεκτρονικό υλικό των νεαρών πολιτικών. Περισσότερα από 200 άτομα είχαν φτιάξει ηλεκτρονικές σελίδες και βομβάρδιζαν με τα μηνύματά τους, την κοινή γνώμη, σχετικά με το υπέρογκο κόστος του γάμου της πριγκίπισσας Βικτόριας.

Το περιστατικό αυτό εκτοξεύει το πειρατικό κόμμα της Σουηδίας (Piratpartiet), από το 0,6%, στο 5,5% και διαρκώς τα ποσοστά του ανεβαίνουν. Η εισβολή της αστυνομίας στο «σπίτι των πειρατών» δημιουργεί ένα ευρύ κίνημα αλληγγύης στην υπόλοιπη Ευρώπη, από το οποίο θα δημιουργηθεί και το αδερφό κόμμα της Γερμανίας.

Η ελευθερία στο επίκεντρο του Γερμανικού Pirate Party

Την πλατφόρμα του γερμανικού Pirate Party διαμορφώνουν έννοιες όπως «ελεύθερος», «ανοιχτός» και «διαφανής». Ιδρυτικό μάλιστα κείμενό του ήταν η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας του Κυβερνοχώρου», τη στιγμή που κάποια από τα καθιερωμένα κόμματα, ειδικά μετά τις δολοφονίες στο νησί της Νορβηγίας, αντιλαμβάνονται το διαδίκτυο ως απειλή .

To «Kόμμα των Πειρατών» διεκδικεί, εκτός από την ελευθερία διακίνησης πολιτισμικών αγαθών μέσω διαδικτύο, και την άμεση δημοκρατία, καταλαμβάνοντας έτσι θέση στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Βασικά αιτήματά των Πειρατών είναι η προστασία της ιδιωτικής ζωής, η αλλαγή της νομοθεσίας για τα πνευματικά δικαιώματα, η πολιτική διαφάνεια και η ελευθερία του λόγου.

Το «πειρατικό κίνημα» εμφανίζεται και σε άλλες χώρες πέρα από τη Γερμανία (Piratenpartei Deutschland), όπως την Αυστρία, την Φινλανδία, την Πολωνία, την Γαλλία και την Ισπανία. Ομάδες του πειρατικού κινήματος φαίνεται επίσης να υπάρχουν ανεπίσημα σε ΗΠΑ, Βρετανία και Αργεντινή.

Περισσότερες από 80 συλλήψεις διαδηλωτών στο Μανχάταν

Περισσότερους από 80 διαδηλωτές συνέλαβε η αστυνομική διεύθυνση της Νέας Υόρκης (NYPD) κατά τη διάρκεια διαδήλωσης χιλιάδων ανθρώπων χθες στο Μανχάταν.

Η πορεία αποτέλεσε την τελευταία μιας σειράς κινητοποιήσεων, ενάντια στην απληστία πολιτικών και στελεχών του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Οι περισσότερες συλλήψεις έγιναν για διατάραξη της κοινής ειρήνης. Οι συλληφθέντες έκλεισαν κεντρικούς δρόμους του Μανχάταν κατά τη διάρκεια της πολύωρης πορείας, από την συνοικία του χρηματιστηρίου και προς την Γιούνιον Σκουέαρ.
Σύμφωνα με την NYPD, ένας διαδηλωτής κατηγορείται πως επιτέθηκε σε αστυνομικό.

Οι συμμετέχοντες στην κινητοποίηση κρατούσαν πανό που ανέγραφαν αιτήματα όπως "Φορολογήστε τους πλούσιους" και συνθήματα όπως "Θέλουμε χρήματα για την υγειονομική περίθαλψη, όχι για τις εταιρίες". Στην πλειοψηφία τους ήταν φοιτητές. Αστυνομικοί τους είχαν περικυκλώσει και τους βιντεοσκοπούσαν από το σημείο της συγκέντρωσής τους.

Οι διαδηλωτές φώναζαν το σύνθημα "Κατάληψη στη Γουόλ Στριτ, όλη μέρα, όλη την εβδομάδα", αλλά δεν κατάφεραν να επιτύχουν αυτόν το στόχο.

Με μεταλλικά οδοφράγματα και εκατοντάδες αστυνομικούς να έχουν τοποθετηθεί σε όλη την περιοχή γύρω από το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης (NYSE), το πιο κοντινό σημείο στο οποίο μπορούσαν να φθάσουν οι διαδηλωτές ήταν η Λίμπερτι Στριτ--τρία τετράγωνα μακριά.

Ανάλογη κινητοποίηση είχε πραγματοποιηθεί και την προηγούμενη εβδομάδα σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ. Οι ακτιβιστές που οργάνωσαν τη διαμαρτυρία δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη συμμετοχή αυτής της εβδομάδας και τονίζουν ότι θα συνεχίσουν τις διαμαρτυρίες αυτού του τύπου κάθε Σάββατο.
___________

Αναδημοσίευση από το tvxs.gr

«Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011»

2011-08-24T10:49:00.002+03:00

Το ρήγμα είναι γεγονός

· Η 29η Ιουνίου του 2011είναι η ημερομηνία όπου διέρρηξε οριστικά την συναίνεση της κυριαρχίας με την κοινωνία. Η αυθόρμητη κάθοδος του κόσμου στις πλατείες όλης της χώρας μετέτρεψε πολύ γρήγορα την κρίση από οικονομική και πολιτική σε πολιτειακή. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα ως μία ολότητα κοινωνικής οργάνωσης δέχτηκε ένα καίριο πλήγμα. Το ρήγμα είναι γεγονός και αυτό το ρήγμα είχε δύο μεγάλους αποδέκτες. Τα πολιτικά κόμματα και τα συνδικαλιστικά τους παραρτήματα στο σύνολο τους.

· Το γεγονός των πλατειών, (αυθόρμητο αλλά όχι και απρόσμενο), εμφανίστηκε στο προσκήνιο έχοντας ήδη υφάνει τα χαρακτηριστικά του από τα παλαιότερα έτη. Μία σαφής αντικρατική, ακηδεμόνευτη και αυτοοργανωμένη συγκρότηση του κοινωνικού είχε κιόλας αρχίσει να διαφαίνεται από το καλοκαίρι του 2007 για το ολοκαύτωμα των δασών της Πελοποννήσου. Με αυτά τα χαρακτηριστικά όρθωσε το Δεκέμβριο του 2008 την οργή της απέναντι σε μια εξουσία που δολοφονεί την ζωή και γέμισε τις πλατείες του καλοκαιριού του 2011 με κόσμο απαιτώντας ισότητα, αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια.

· Μέσα στις πλατείες αναδύθηκαν προβληματισμοί που αφορούν μια άλλη μορφή πολιτείας συμβατή με την άμεση δημοκρατία, μια άλλη μορφή οικονομίας χωρίς συσσώρευση και ανάπτυξη και μια άλλη έννοια του δημόσιου αγαθού και του δημοσίου χώρου ως κοινότητα. Διαφάνηκε όμως και το έλλειμμα να βρεθεί ένας συνεκτικός τρόπος έκφρασης όλων των πλατειών της χώρας που να καταθέτει ένα κοινό πρόγραμμα υλοποίησης αυτών των προβληματισμών:

-Πως μπορούμε να βάλουμε φρένο στην λαίλαπα της οικονομικής κυριαρχίας της εξουσίας επάνω στην κοινωνία και στην διάλυση κάθε κοινωνικού στηρίγματος που απέμεινε;

-Πως μπορούμε να ανακόψουμε την πολιτική της κυριαρχίας όταν αυτή βασίζεται επάνω στη βία και αντλεί την "νομιμότητα" της μέσω της βίας που δημιουργεί;

-Πως μπορούμε να διαγράψουμε τους όρους εκείνους που θα αντικαταστήσουν αυτό που είναι ήδη χρεοκοπημένο και στη θέση του να θεσμοθετήσουμε την πραγματική δημοκρατία;

Για όλα αυτά στις πλατείες εκφράστηκε μόνο ένας ψίθυρος και όχι μια ολοκληρωμένη απάντηση.

Αυτός ο ψίθυρος όμως ήχησε στον καθαρό αέρα της πραγματικής δημοκρατίας των πλατειών και συνεχίζει να μας παροτρύνει να τον μετατρέψουμε σε λόγο και βίωμα.

Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011

Ενόψει της ΔΕΘ 2011 καλούμαστε να υπερβούμε την μορφή της διαμαρτυρίας που εξακολουθεί να περικλείει μέσα της, την σχέση εξάρτησης πατρωνίας με την κυριαρχία και να περάσουμε στο στάδιο της δημιουργίας για μια αυτεξούσια κοινωνία. Το πέρασμα από το αφηρημένο σύνθημα στη συγκεκριμένη πρόταση προϋποθέτει διαβούλευση με όρους άμεσης δημοκρατίας. Αυτός είναι και ο πυρήνας που συγκροτεί το φετινό κάλεσμα για την «Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011». Μια διαρκής συνέλευση όπου θα τεθούν τα προβλήματα και οι προτάσεις από όλους τους εμπλεκόμενους σε μια οριζόντια διαβούλευση. Μια διαρκής συνέλευση με τη δομή των μικρών τραπεζιών συζήτησης όπου θα καταθέτουν τις προτάσεις τους σε μία κοινή συνέλευση στο τέλος της επόμενης ημέρας.

Κάθε μέρα θα γίνονται 3 ξεχωριστά τραπέζια συνελεύσεων που θα επεξεργάζονται παράλληλα προτάσεις και θεματικές. Σε κάθε κουβέντα θα ορίζετε από τους παρευρισκομένους (ή θα έχει ήδη προταθεί από πριν) ομάδα συντονιστή, βοηθού και γραμματεία πρακτικών συνέλευσης. Θα καταγράφονται οι προτάσεις, οι προβληματισμοί και οι αποφάσεις, όπου αυτές είναι εφικτό να υπάρχουν, ώστε να δημοσιοποιούνται, με σκοπό να ανακοινώνονται στην κύρια συνέλευση που θα ακολουθεί το ίδιο ή το επόμενο βράδυ. Η τριήμερη συνάντηση γίνεται ώστε να απαντήσει σε προβλήματα που βρίσκονται μπροστά μας και να προτείνει τρόπους επίλυσης που να περιέχουν την φιλοσοφία της άμεσης δημοκρατίας.

Η παρουσία του Ράδιο "Ένταση" 100,1 FM www.entasifm.org & της Ομάδας Τεχνικής Υποστήριξης της Πλατείας Συντάγματος θα συμβάλει σε ζητήματα τεχνικής υποστήριξης & στη μέγιστη δυνατή ενημέρωση όλων των συμμετεχόντων αλλά και όλης της χώρας για τις διαβουλεύσεις του τριήμερου άμεσης δημοκρατίας.

Οι καλεσμένοι από το εξωτερικό αλλά και από την χώρα θα έχουν συμβουλευτικό χαρακτήρα στην παρουσία τους και θα συμμετέχουν στα τραπέζια των συζητήσεων και στις μεγάλες συνελεύσεις με ολιγόλεπτες εισηγήσεις. H παρουσία επίσης συλλογικοτήτων, παραγωγών, ελεύθερων κέντρων, κοινοτήτων, επιτροπών από όλη τη χώρα θα διευρύνει οριζόντια τις αποφάσεις και τις προοπτικές των προτάσεων μας.

Οι θεματικές διαβούλευσης θα επικεντρωθούν γύρω από τα εξής ζητήματα:

· Στο επίκεντρο των ιδιωτικοποιήσεων βρίσκεται η προσπάθεια πώλησης, από την κυβέρνηση σε ιδιώτες, του management της ΕΥΑΘ (εταιρία ύδρευσης). Στο τριήμερο θα φιλοξενούμε τρεις καλεσμένους από μέρη της γης όπου έχουν ήδη δώσει σημαντικούς αγώνες για το νερό. Στην Κοτσαμπαμπα-Βολιβία, την Ουαχακα-Μεξικό, και το Βερολίνο. Εμπνευσμένη από αυτούς τους αγώνες, έχει ξεκινήσει μια πρωτοβουλία από εργαζόμενους και χρήστες του δικτύου της ΕΥΑΘ για πρόταση εξαγοράς της ΕΥΑΘ από τους πολίτες μέσω μιας εταιρίας λαϊκής βάσης ή ένωσης προσώπων χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα, αλλά με κοινωνικό έλεγχο και αμεσοδημοκρατική λειτουργία.

· Στον εφιάλτη της αγοράς ανοίγονται άλλοι δρόμοι τα λεγόμενα ρήγματα στην "ανάπτυξη". Είναι ο επανακαθορισμός της παραγωγής και της οικονομίας ως ένα μέρος της ανθρώπινης δραστηριότητας και όχι ως κύριος προορισμός και σκοπός. Είναι η δημιουργία μικρών και οριζόντιων δικτύων που αφορούν όλο τον κύκλο της οικονομίας και που στοχεύουν στην λιτή και αξιοπρεπή ικανοποίηση των αναγκών μας. Είναι η επιστροφή στα βασικά, η επιστροφή δηλαδή στον ανθρώπινο άνθρωπο. Οι περιαστικές καλλιέργειες, η διανομή προϊόντων χωρίς μεσάζοντες, η σύνδεση των αγροτών και των καταναλωτών σε μια οριζόντια διαδικασία, η ανταλλαγή υπηρεσιών και προϊόντων, η χαριστικότητα, οι κοινωνικές κουζίνες, η επανοικειοποίηση δημόσιων χώρων μπορούν να δημιουργήσουν ένα δίκτυο αλληλεγγύης στην περιφέρεια της Θεσσαλονίκης που να λογαριάζει τα πάντα και για όλους και όλες, ισότιμα.

· Τέλος η επέλαση των εταιρικών συμφερόντων έναντι του κοινοτικού πλούτου έχουν αναδείξει συγκρούσεις τόσο στην περίπτωση των απορριμμάτων (Κερατέα) όσο στην περίπτωση των μεταλλείων χρυσού σε Θράκη και Χαλκιδική. Θέλουμε να συμβάλουμε με προτάσεις για ένα ορθολογικό οικολογικό σχεδιασμό διαχείρισης των απορριμμάτων που να ξεκινάει με βάση την απόρριψη του μοντέλου της κοινωνίας κατανάλωσης και την συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση των απορριμμάτων. Θέλουμε να ενισχύσουμε τις τοπικές αντιστάσεις της Χαλκιδικής και της Θράκης απέναντι στα συμφέροντα των εταιριών χρυσού αναδεικνύοντας την σημασία του περιβάλλοντος ως κοινοτικού πλούτου και των τοπικών περιοχών ως αυτεξούσιες κοινότητες μεταφέροντας το μήνυμα αλλά και τον αγώνα τους και στην Θεσσαλονίκη.

Πρόγραμμα τριημέρου

Α) Άμεση δημοκρατία 5/9

Β) Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία 6/9

Γ) Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών 7/9

Όλες οι θεματικές εργασίες θα γίνουν στις αίθουσες της θεολογικής σχολής και οι μεγάλες συνελεύσεις στο αμφιθέατρο της νομικής.

Το πρόγραμμα που έχει μέχρι τώρα διαμορφωθεί είναι το εξής:

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου Άμεση δημοκρατία:

· διεξαγωγή θεματικής "δικτύωση και διάδραση μεταξύ των συνελεύσεων άμεσης δημοκρατίας, συλλογικοτήτων & επιτροπών." εισήγηση: Ράδιο Ένταση - πλατεία συντάγματος. 5.30μμ

· διεξαγωγή θεματικής «παράκαμψη μεσαζόντων και συνεταιρισμοί»,

εισήγηση: ΣΠαΜε - Κώστας Νικολάου καθηγητής ΕΑΠ, 5.30μμ

· διεξαγωγή θεματικής «Οικοκοινόητες και παράλληλη τοπική οικονομία»

εισήγηση: Γιώργος Κολέμπας συγγραφέας - οίκο-γεωργός , 5.30μμ

· διεξαγωγή θεματικής «αστικές καλλιέργειες» εισήγηση ΠερΚα - Πάνος Τότσικας «Πρωτοβουλία για έναν αυτοδιαχειριζόμενο αγρό στο Ελληνικό», 5.30μμ

· Συνέλευση με θέμα την «άμεση δημοκρατία», εισήγηση: Michael Albert (ΗΠΑ znet - οικονομολόγος) - Νίκος Ηλιόπουλος ( Πανεπιστήμιο Paris X) - Roberto Ramirez ( Μεξικό ΑPPO - λαϊκή συνέλευση του λαού της Οαχάκα ) , 8.30μμ

Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία:

· διεξαγωγή θεματικής «δίκτυο αλληλέγγυας οικονομίας: παραγωγή -διανομή - διάθεση»,

εισήγηση Παναγιώτης Σαϊτανούδης - Πανελλαδικό Δίκτυο Ανταλλαγής Αγαθών και Υπηρεσιών Χωρίς Χρήματα, του Πελίτι, 5.30μμ

· διεξαγωγή θεματικής «δίκτυο ανταλλακτικότητας και νομισματικής μονάδας»,

εισήγηση: Χρήστος Παπαΐωάννου (ΤΕΜ Μαγνησίας), 5.30μμ

· διεξαγωγή θεματικής « νομική διάσταση της πρότασης εξαγοράς της ΕΥΑΘ»,

εισήγηση: Παντελής Ραδίσης δικηγόρος - Κίνηση 136, 5.30μμ

· Συνέλευση με θέμα «Κοινωνική & αλληλέγγυα οικονομία» εισήγηση: Michael Albert (ΗΠΑ znet - οικονομολόγος) - Didac Costa (Δικτύου Ανταλλαγής του Montseny - Ecoseny - Ισπανία) - Κώστας Νικολάου καθηγητής ΕΑΠ

Τετάρτη 7 Σπετεμβρίου Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών:

· διεξαγωγή θεματικής «διαχείριση των απορριμμάτων και η αντίσταση των τοπικών κοινωνιών ενάντια στις επιλογές του κράτους και του κεφαλαίου», εισήγηση: Περιβαλλοντικός σύλλογος Ασσήρου "Φίλοι της Γης" - Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (Αττικής), 5.30μμ

διεξαγωγή θεματικής «τοπικές αντιστάσεις ενάντια στα συμφέροντα των εταιριών: Περίπτωση εξόρυξης χρυσού σε Θράκη & Χαλκιδική», εισήγηση: - "πρωτοβουλία ενάντια στις βλαπτικότητες" - Επιτροπή Αγώνα Μ. Παναγίας., 5.30μμ
διεξαγωγή θεματικής«καμπάνια εξαγοράς της ΕΥΑΘ - δημοκρατία στο νερό», εισήγηση: Κώστας Μαριόγλου Σωματείο ΕΥΑΘ - Κίνηση 136

· Συνέλευση με θέμα «Υπεράσπιση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών» εισήγηση: (πρωτοβουλία κατοίκων Βερολίνου για το νερό), Oscar Oliveira (αγώνες για το νερό στη Βολιβία) , Σπύρος Μαρκέτος ιστορικός καθηγητής ΑΠΘ.

Συναυλίες ( 1100μμ )

Δευτέρα 5 LIVE με τους Banksters - gipsy jazz - Da.Ma.Ste trio (jazz standards) - The U.N.

Τρίτη 6 LIVE με τους Περσινά ξινά σταφύλια - Trio Balkano - Απροσαρμοστοι - Anima nation

Τετάρτη 7 LIVE με τους Σπυριδούλα - Electrobalkana -Emociones- Μάριος Παπαδέας & Στέφανως Γανώτης ( σαντούρι & λύρα )

ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

2011-08-01T15:35:00.001+03:00

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Βρίσκω ιδιαίτερα σημαντική την πρωτοβουλία σύνταξης σχεδίου συντάγματος, που ξεκίνησε στην ιστοσελίδα http://antisomata.wordpress.com Θα προτιμούσα τον όρο «Καταστατικός Νόμος», ή τον ακόμα επιτυχέστερο «Θεμελιακός Νόμος του Πολιτεύματος της Άμεσης Δημοκρατίας των Ελλήνων». Αν και στο συγκεκριμένο «Ολοκληρωμένο Σχέδιο Συντάγματος» με συντάκτες τους ΗΛΙΑ Β., ΓΙΩΡΓΟ Β. και ΓΙΑΝΝΗ Κ., υπάρχουν σοβαρές αντιφάσεις βρίσκω πολύ γόνιμο το διάλογο που γίνεται με αφορμή αυτό το σχέδιο. Σ’ αυτό το διάλογο θα ήθελα να προσθέσω τις παρακάτω παρατηρήσεις, ως ένα σύντομο σκεπτικό και στη συνέχεια, συμφωνώντας περίπου με το Φίλιππος, αλλά και με την ιστορική εμπειρία, πως οι θεμελιακοί νόμοι είναι συνήθως πολύ σύντομοι, προτείνω για προβληματισμό και συζήτηση ένα σύντομο Σχέδιο Θεμελιακού Νόμου με τις βασικές αρχές που κατά τη γνώμη μας θα έπρεπε να διέπουν μια αυριανή Άμεση Ελληνική Δημοκρατία, αφήνοντας αναγκαστικά τον αποφασιστικό λόγο και φυσικά τις λεπτομέρειες σ’ εκείνους που θα την κάνουν πραγματικότητα.

1. Άμεση Δημοκρατία δεν μπορεί να οικοδομηθεί σε συνθήκες οικονομικής ανισότητας, γιατί όπου υπάρχει οικονομική ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ισονομία, ισοπολιτεία, ισηγορία, ισοευκαιρία και συνεπώς δεν μπορεί να υπάρξει ισόμερη οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, δηλαδή ισόμερη ατομική-συλλογική-κοινωνική ευημερία και άρα δεν μπορεί να υπάρξει ατομική και συλλογική ελευθερία και ανθρωπιστικός πολιτισμός. Το μόνο που μπορεί να υπάρξει, σε συνθήκες καπιταλιστικής ανισότητας, είναι η καπιταλιστική βαρβαρότητα, αλλά αυτό υποτίθεται πως θέλουμε να αλλάξουμε. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι και συμφωνώ με την παρατήρηση του markos και του tanzo πως χωρίς Κοινοκτημοσύνη πάνω στη γη, στον οικονομικό, πνευματικό και παραγωγικό πλούτο (μέσα παραγωγής κλπ. κλπ.) δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο κόσμο. Η Άμεση Δημοκρατία δεν μπορεί να είναι μια απόπειρα καλλωπισμού του καταστροφικού και απάνθρωπου καπιταλισμού και γι’ αυτό δεν μπορεί να περιορίζεται σε μεταρρυθμίσεις που δεν αλλάζουν τόσο τις εμπράγματες σχέσεις των τοπικών συλλογικοτήτων (Κοινοτήτων, Δήμων), των κοινωνιών και κατ’ επέκταση της ανθρωπότητας με τη Φύση, τη γη και τις άλλες πηγές πλούτου, τη σχέση της κοινωνίας-ανθρωπότητας με την επιστήμη, την τεχνολογία και τον πολιτισμό και τελικά τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είναι προφανές πως όσο θα διατηρείται η ατομική ιδιοκτησία στη γη, στα μέσα παραγωγής, στη γνώση, στην τεχνολογία και στον πολιτισμό τόσο θα διατηρείται ένας κοινωνικός καταμερισμός της εργασίας, στα πλαίσια του οποίου κάποιοι θα κάνουν κουμάντο στην υπόλοιπη κοινωνία και θα πλουτίζουν σε βάρος της και οι υπόλοιποι, περίπου τα 9/10 θα εκτελούν εντολές σε βάρος τους και ως εκμεταλλευόμενοι-εξουσιαζόμενοι θα λιμοκτονούν, θα καταπιέζονται και θα αλλοτριώνονται σε πιστούς, οπαδούς, καταναλωτές και μισθωτούς, ή άνεργους δούλους. Αίροντας η Άμεση Δημοκρατία το καθεστώς της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη και στα μέσα παραγωγής καταργεί τον λεγόμενο κοινωνικό καταμερισμό της εργασίας, καταργεί δηλαδή με την Κοινωνική Αυτοδιαχείριση τη διάσπαση της κοινωνίας σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, σε εξουσιαστές και εξουσιαζόμενους, που σημαίνει σε τελική ανάλυση πως καταργεί το Κεφάλαιο και συνεπώς και τη μισθωτή δουλεία. Για όλους αυτούς τους λόγους σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας δεν μπορεί να γίνεται λόγος για επιχειρήσεις, επιχειρηματίες, εργοδότες, εργαζόμενους, μισθωτούς, κίνητρα, κέρδος, για εμπορευματικές σχέσεις, για συσσώρευση ατομικού-ιδιωτικού πλούτου, γιατί αυτές οι έννοιες ανήκουν στον καπιταλισμό και οδήγησαν την ανθρωπότητα στη σημερινή βαρβαρότητα. Σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας μιλάμε για κοινωνική –οικουμενική διαχείριση όλων των οικοσυστημάτων του πλανήτη, για κοινωνική οικονομία, για κοινωνικά αυτοδιαχειριζόμενες παραγωγικές μονάδες, για το αναγκαίο κοινωνικό πλεόνασμα, για ελεύθερη ατομική και συλλογική δημιουργικότητα, για άμιλλα, για ισοκατανομή στη βάση των κοινωνικά προσδιοριζόμενων πραγματικών αναγκών, για αλληλεγγύη, για ατομική στα πλαίσια της συλλογικής-κοινωνικής-οικουμενικής ευτυχίας και για ουμανιστικό πολιτισμό, πράγματα που, ιστορικά αποδειγμένα, αποτελούν πάγια αιτήματα της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας από την αθώα αγριότητα μέχρι τις μέρες μας. Σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας καταργείται ο εμπορευματικός χαρακτήρας της παραγωγής και συνεπώς καταργείται και το χρήμα ως μέσο πλουτισμού, αναθεωρείται η έννοια του πλούτου και αντικαθίσταται από βαθμούς ελευθερίας, ευημερίας και ευτυχίας. Η οικονομική ισότητα δεν είναι ποσοτική, αριθμητική, αλλά ποιοτική δηλαδή κοινωνική ισότητα και γι’ αυτό δεν μετριέται άπαξ ή περιοδικά, αλλά κάθε στιγμή του ατομικού και κοινωνικού βίου, ως ισοζύγιο μεταξύ των αναγκών και των απολαβών του καθενός, ώστε κανείς να μην απολαμβάνει περισσότερα και κανείς να μην απολαμβάνει λιγότερα από όσα χρειάζεται.

2. Με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στη γη στη Φύση, στα μέσα παραγωγής και στα παραγόμενα αγαθά καταργείται επίσης ο καταστροφικός ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων, των τάξεων και των εθνών, με αποτέλεσμα τη σταδιακή διαμόρφωση ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού της ισορροπίας με τη Φύση, της ισότητας, της συνεργασίας, της άμιλλας, της ελευθερίας, της ευημερίας και της ειρήνης.

3. Σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας όπου καταργείται το ατομικό και ταξικό μονοπώλιο της πληροφορίας και της γνώσης, η επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση θα είναι απόλυτα κοινωνικοποιημένη και στη διάθεση όλων των ανθρώπων και δεν θα υπάρχουν περιθώρια για σκοταδιστικές θρησκείες που διχάζουν τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα ολόκληρη σε «πιστούς» και «άπιστους» και συνεπώς δεν θα υπάρχουν περιθώρια για εξουσιαστικά και παραεξουσιαστικά ιερατεία που είτε εκμεταλλεύονται, με τη βοήθεια θρησκευτικών και παραθρησκευτικών, εκκλησιαστικών και παραεκκλησιαστικών αγυρτών-‘θαυματοποιών’ και φανατικών φονταμενταλιστών, πνευματικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά τους πιστούς, είτε υποδουλώνουν και εξοντώνουν με τη βία των όπλων τους υποτιθέμενους άπιστους για να υφαρπάξουν τη γη τους και να εκμεταλλευτούν την εργατική τους δύναμη. Γι’ αυτό σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας δεν αναγνωρίζονται θρησκείες και οργανωμένες εκκλησίες με ιερατεία γιατί οι μεταφυσικές ανησυχίες, ακόμα και η όποια πίστη σε υποτιθέμενες μεταφυσικές δυνάμεις είναι απόλυτα προσωπικές υποθέσεις και μόνο ως τέτοιες είναι απόλυτα ελεύθερες και προστατεύονται ως ατομικές δοξασίες από κάθε απόπειρα εκμετάλλευσής τους από άτομα ή οργανωμένα ιεραρχικά, εξουσιαστικά και δήθεν θεόσταλτα ιερατεία.

4. Νομίζω πως το δικό μας χρέος είναι να θέσουμε το πρόβλημα της αναζήτησης ενός καλύτερου κόσμου, ο οποίος προφανώς βρίσκεται πέρα από κα ενάντια στον καπιταλισμό και να προσπαθήσουμε να σπρώξουμε τις εξελίξεις προς αυτή την κατεύθυνση. Όσο για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτού του κόσμου μπορούμε να τα προσεγγίσουμε με βάση τις σημερινές ανάγκες και δυνατότητές μας, ως κοινωνίες, προσθέτοντας τα θέλω και τα μη θέλω μας. Την οριστική όμως μορφή του θα τη δώσουν οι γενιές που έρχονται και θα πραγματοποιήσουν την Άμεση Δημοκρατία και αυτές δεν μπορούμε να τις δεσμεύσουμε.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Άρθρο 1. Το Πολίτευμα της Ελλάδας είναι η Άμεση Δημοκρατία που κατοχυρώνει την απόλυτη Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση σε τοπικό, Ενοριακό, Δημοτικό, Περιφερειακό και Εθνικό επίπεδο της Ελληνικής Επικράτειας, τα αδιαπραγμάτευτα όρια της οποίας ορίζονται από τις ισχύουσες διεθνείς συμφωνίες και το διεθνές δίκαιο.

Άρθρο 2. Όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικές προσωπικότητες και γι’ αυτό είναι μεταξύ τους ίσοι. Διαφορετικοί αλλά ίσοι και γι’ αυτό έχουν όλοι και ανεξάρτητα από την όποια διαφορετικότητά τους τα ίδια δικαιώματα, ώστε όλοι να έχουν ίσες ευκαιρίες ελεύθερης σωματικής-πνευματικής ανάπτυξης και δημιουργικής απασχόλησης, χωρίς η ελευθερία του ενός να εμποδίζει την ελευθερία των άλλων συνανθρώπων του, αλλά αντίθετα η ελευθερία του ενός να είναι προϋπόθεση για την ελευθερία των άλλων. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτη και κοινωνικά προστατευόμενη αξία.

Άρθρο 3. Πολίτες της Άμεσης Δημοκρατίας της Ελλάδας είναι όλοι όσοι επιλέγουν να ζήσουν μόνιμα στην ελληνική επικράτεια, βρίσκονται στη χώρα για περισσότερο από τρία χρόνια και συμμετέχουν ενεργά στα δημόσια πράγματα του τόπου κατοικίας τους.

Άρθρο 4. Η Φύση, η γη, ο φυσικός πλούτος, τα μέσα παραγωγής, η επιστήμη, η τεχνολογία και ο πολιτισμός ανήκουν εξίσου και αδιαίρετα σε όλα ανεξαίρετα τα ανθρώπινα όντα και η διαχείρισή τους ανήκει συνολικά στην κοινωνία-ανθρωπότητα, ασκείται σε τοπική, περιφερειακή, εθνική και οικουμενική κλίμακα με αμεσοδημοκρατικό τρόπο και αποσκοπεί στη συνολική ευημερία και ευτυχία όλων των ανθρώπων.

Άρθρο 5. Για όλα τα θέματα αποφασίζουν, ανάλογα με τη σπουδαιότητα, την ένταση και την έκτασή τους, οι τοπικές, οι δημοτικές, οι περιφερειακές και οι εθνικές συνελεύσεις με την έκδοση-δημοσίευση Αποφάσεων, και Νόμων, ή με την κατά περίπτωση διενέργεια τοπικών, περιφερειακών και εθνικών Δημοψηφισμάτων.

Άρθρο 6. Η οικονομική δραστηριότητα έχει δημόσιο, κοινωνικό και εθνικό χαρακτήρα, διεξάγεται σε συνθήκες Κοινωνικής Αυτοδιαχείρισης στον κάθε φορά και κατά περίπτωση μεγαλύτερο δυνατό βαθμό υποκατάστασης της ζωντανής εργασίας από τις επιστημονικές και τεχνολογικές δυνατότητες, με απόλυτο σεβασμό της Φύσης και με μοναδικό στόχο τη μέγιστη δυνατή διεύρυνση του ελεύθερου δημιουργικού χρόνου όλων ανεξαίρετα των πολιτών. Η κοινωνικά προγραμματισμένη και ελεγχόμενη ορθολογική παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών αρχίζει από την ελεύθερη συμβολή όλων ανάλογα με τις κοινωνικές ανάγκες, τις γενικές-ειδικές δυνατότητές και επιλογές του καθενός και καταλήγει στην κοινωνικά ελεγχόμενη και συνεπώς κοινωνικά δίκαιη κατανομή των αγαθών, μέσω των αντίστοιχων δικτύων δημόσιας διανομής, ανάλογα με τις εκάστοτε πραγματικές ανάγκες τους, με σκοπό τη ατομική και κοινωνική ευημερία.

Άρθρο 7. Η Εαυτότητα του κάθε ανθρώπου είναι απόλυτα σεβαστή και απαραβίαστη στα πλαίσια των κοινωνικών συλλογικοτήτων που συνθέτουν το Αμεσοδημοκρατικό Εμείς και γι’ αυτό η μέριμνα για την υγεία, την παιδεία, την ευημερία και την ευτυχία του κάθε ατόμου είναι υπόθεση ολόκληρης της αμεσοδημοκρατικής κοινωνικής οντότητας μέσα στην οποία ζει, δημιουργεί και κλείνει το βιολογικό του κύκλο.

Άρθρο 8. Οι Αμεσοδημοκρατικές Συνελεύσεις μπορούν να δημιουργούν διάφορες μόνιμες ή κατά περίπτωση βοηθητικές, συμβουλευτικές και εκτελεστικές υπηρεσίες προκειμένου να αποφασίζουν σωστά και σύμφωνα με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου, να λειτουργεί εύρυθμα η κοινωνική οικονομία και η κοινωνική ζωή, να υλοποιούνται οι αποφάσεις τους και να εξασφαλίζεται η ισότητα, η δικαιοσύνη, η ευημερία και η ευτυχία όλων.

Άρθρο 9. Όλοι οι Πολίτες της Άμεσης Ελληνικής Δημοκρατίας συμμετέχουν στις συνελεύσεις και αποφασίζουν για όλα τα θέματα που αφορούν την Ενορία, το Δήμο, την Πόλη, την Περιφέρεια και την Πατρίδα τους και διαδοχικά και μετά από κλήρωση αναλαμβάνουν, ανάλογα με τις δεξιότητές τους, την ειδικότητά τους και την ελεύθερη επιλογή τους, ειδικά καθήκοντα στα διάφορα βοηθητικά, συμβουλευτικά και εκτελεστικά όργανα της Άμεσης Ελληνικής Δημοκρατίας, υποκείμενοι στην αρχή της εναλλακτικότητας και της ανακλητότητας.

Άρθρο 10. Η Άμεση Ελληνική Δημοκρατία διατηρεί σχέσεις καλής γειτονίας και αμοιβαίας συνεργασίας με όλους τους γείτονες Λαούς, ανεξάρτητα από το πολίτευμά τους. Συνάπτει ειδικές συμφωνίες και συμμαχίες με άλλες χώρες που έχουν αντίστοιχα αμεσοδημοκρατικά πολιτεύματα και συμμετέχει σε διεθνείς συνεργασίες για την υπεράσπιση και την προώθηση της Άμεσης Δημοκρατίας μέχρι την συγκρότηση της Οικουμενικής Άμεσης Δημοκρατίας, τη μόνη και ικανή συνθήκη για την Πανανθρώπινη Συνεργασία, Ευημερία, Ελευθερία, Ειρήνη και Ευτυχία.

Άρθρο 11. Η υπεράσπιση της Άμεσης Ελληνικής Δημοκρατίας είναι καθήκον συνείδησης όλων των Ελλήνων και όλων των πολιτών του πλανήτη που θεωρούν χρέος τους την υπεράσπισή της.

Άρθρο 12. Για την αναθεώρηση του Θεμελιακού Νόμου της Άμεσης Ελληνικής Δημοκρατίας απαιτείται αίτημα του 1/3 των ενοριακών συνελεύσεων, σχετική εισήγηση αναθεωρητικής Εθνοσυνέλευσης και πλειοψηφία των 3/4 όλων των ενοριακών συνελεύσεων, η οποία θα επικυρώνεται, μετά από τουλάχιστον τρεις μήνες, με εθνικό δημοψήφισμα και εφόσον αυτό θα συγκεντρώνει πλειοψηφία των 4/5 του συνολικού πληθυσμού της χώρας.

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

2011-06-29T14:02:00.002+03:00

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ,

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

http://www.infonewhumanism.blogspot.com

Όσο ο καπιταλισμός ήταν μια αυστηρά εθνική υπόθεση, ένα είδος αυτόνομου ανεξάρτητου οργανισμού, τα φαινόμενα της όποιας κρίσης, δηλαδή οι παθογένειες του ενός καπιταλισμού μπορεί, και συνήθως ήταν ευκαιρίες για τους ανταγωνιστές και αντίπαλους καπιταλισμούς, ευκαιρίες που γίνονταν προσπάθειες να μεγιστοποιηθούν. Με τη «συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», δηλαδή με τον πόλεμο, γινόταν προσπάθειες να ξεπεραστεί και να μετακυληστεί η κρίση στον αντίπαλο ή και σε κάποιον άλλον. Αυτός ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ των εθνικών καπιταλισμών, προέκταση του ανταγωνισμού μεταξύ των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, οδηγούσε μεταξύ των άλλων και στην αποδυνάμωση τους απέναντι στις εργαζόμενες κοινωνίες και συνολικά απέναντι στην εργαζόμενη ανθρωπότητα. Αυτό το θέμα το κεφάλαιο προσπάθησε να το αντιμετωπίσει με τα διάφορα τραστ, τα κονσέρν, τις τοπικές, εθνικές και διεθνείς ενώσεις βιομηχάνων, εμπόρων κ.λπ., αλλά και με τις περιφερειακές ενώσεις και τις διεθνείς οικονομικές κοινότητες, χωρίς ωστόσο να βρεθεί οριστική και αποτελεσματική λύση γιατί ο ανταγωνισμός συνεχίστηκε και μεταξύ των διεθνών οικονομικών συνασπισμών.

Η νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, τόσο ως αποτέλεσμα της τεράστιας υπερσυσσώρευσης και υπερσυγκεντροποίησης του κεφαλαίου, όσο και ως προσπάθεια υποταγής, (μέσω του ΟΗΕ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Παγκόσμιας Τράπεζας, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, του ΝΑΤΟ, των ‘πράσινων επαναστάσεων’, των ‘προληπτικών πολέμων’ και κύρια, υπό την επίβλεψη του εργολάβου της παγκοσμιοποίησης με τις χίλιες στρατιωτικές βάσεις στον πλανήτη, των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής), είχε μοναδικό στόχο την υπαγωγή όλων των εθνικών καπιταλισμών σε ένα ενιαίο συντονιστικό κέντρο. Δημόσια έκφραση αυτής της συσσωμάτωσης των εθνικών καπιταλισμών σε ένα ενιαίο μόρφωμα είναι η Ομάδα των 7, 8, 10, 20, (G7, G8, …G20) και δε συμμαζεύεται, υπό τον αφανή έλεγχο του σκληρού πυρήνα του ηγεμονικού κεφαλαίου. Ο ρόλος του εκδικητή φαντομά έχει ανατεθεί στις λεγόμενες ‘αγορές’, τα κερδοσκοπικά funds και τους ‘οίκους αξιολόγησης’ με αποτέλεσμα, και μέσω της πρωτοφανούς σε έκταση ιδιωτικοποίησης, την αποεθνικοποίηση με την έννοια της κατάργησης της αυθυπαρξίας των επιμέρους καπιταλισμών, πράγμα που οδήγησε στην αφύσικη πολλαπλή σιαμαιοποίηση και τελικά την φρανκενστάϊνοποίηση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Με αυτό το βίαιο τρόπο οι επιμέρους καπιταλισμοί έχασαν την αυθυπαρξία τους και έγιναν μέρος ενός τεράστιου ενιαίου οργανισμού.

Προφανώς αυτό το τερατούργημα αύξησε θεαματικά τη δύναμη κρούσης του κεφαλαίου απέναντι στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, με αποτέλεσμα την αποδόμηση του όποιου κοινωνικού κράτους, τη λεγόμενη ‘ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας’, την αύξηση της ανεργίας με ταυτόχρονη εντατικοποίηση της εργασίας, τη φασιστικοποίηση της κοινωνικής ζωής και των διεθνών σχέσεων και φυσικά την επιδιωκόμενη αύξηση της ανισοκατανομής του τοπικού, εθνικού και του παγκόσμιου εισοδήματος σε βάρος της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας.

Όμως οι αρχιτέκτονες της παγκοσμιοποίησης δεν πρόβλεψαν πως η παραμικρή παθογένεια του όποιου τμήματος του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού θα μπορούσε να επιμολύνει και τα υπόλοιπα μέλη του και έτσι να εξελιχθεί σε απειλή για ολόκληρο τον ενοποιημένο οργανισμό του.

Είναι προφανές πως προγενέστερες συσσωματώσεις όπως ΚΟΜΕΚΟΝ, ΕΟΚ κ.λπ. η οποία στη συνέχεια μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση, έπρεπε να διαλυθούν ή να ενσωματωθούν-αφομοιωθούν στο μοντέλο της παγκοσμιοποίησης, γιατί διαφορετικά θα μπορούσαν κάτω από ειδικές, απρόβλεπτες και συνεπώς ανεξέλεγκτες συνθήκες να αποτελέσουν επιβραδυντή ή και στην περίπτωση εναλλακτικής-αντικαπιταλιστικής συμπεριφοράς και επιλογής των ευρωπαϊκών λαών, θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε γνήσια απειλή για τα σχέδια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στην προσπάθεια της υπονόμευσης της Ε.Ε. από το σκληρό πυρήνα του ηγεμονικού κεφαλαίου, η Ελλάδα επιλέχθηκε, με τη βοήθεια του κομπραδόρικου τμήματος του ελληνικού πλιατσικοκαπιταλισμού και των υποτακτικών αχυρανθρώπων αστών πολιτικών, να είναι το πρώτο πειραματόζωο με το οποίο θα προετοίμαζαν την κοινή γνώμη της Ε.Ε. ενάντια στην ίδια την Ε.Ε. Σχέδιο με προοπτική την σταδιακή αποδόμησή της Ε.Ε. και την αναζωπύρωση ενός νέου τύπου αμερικανόφιλου εθνικισμού, όπως δείχνει η περίπτωση του γερμανισμού της Μέρκελ, ως υπεργολαβικού εκφραστή του αμερικανισμού στην Ευρώπη.

Δεν έλαβαν όμως υπόψη τους οι αρχιτέκτονες αυτού του σχεδίου πόσο δύσκολο χειρουργικό πρόβλημα θα ήταν η απόσπαση από την ευρωπαϊκή σιαμαιοποίηση ενός, έστω και του πιο αδύνατου σιαμαίου. Το εγχείρημα έγινε πιο δύσκολο όταν στην προσπάθεια να αποδομήσουν τη μια χώρα της Ε.Ε. μετά την άλλη, τα λεγόμενα επενδυτικά funds, με συντονιστή την αμερικανική υπερτράπεζα Goldman Sachs αρχικά έστησαν ένα τρελό κερδοσκοπικό παιχνίδι αφαίμαξης της Ελλάδας, το οποίο όμως, λόγω του κοινού νομίσματος εξελίσσεται σε αφαίμαξη της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και τελικά ολόκληρης της Ευρωζώνης.

Αυτή όλη η περιπέτεια απόδειξε βέβαια πως η συγκεκριμένη Ε.Ε. δεν είναι ούτε ευρωπαϊκή, ούτε και ένωση, αλλά μια συμμορία διαπλεκόμενων κερδοσκόπων και αμερικανόφιλων πολιτικών που λειτουργούν στη λογική της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης σε βάρος των συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών, των εργαζόμενων Ευρωπαίων, της Ευρώπης και της ανθρωπότητας συνολικά. Το αποτέλεσμα ήταν να εμφανιστεί ένας κάποιος σκεπτικισμός σε επίπεδο διευθυντηρίου, αλλά και κοινής γνώμης για το κατά πόσο μπορεί και πρέπει η Ελλάδα να ριχτεί στον Καιάδα. Έγινε σιγά-σιγά κατανοητό πως μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας θα συμπαρασύρει στον Καιάδα και πολλές άλλες χώρες της Ευρωζώνης και μαζί τους ολόκληρη την Ευρωζώνη, πράγμα που θα σήμαινε τη βίαιη πτώση του βιοτικού επιπέδου των λαών της Ευρώπης, οι οποίοι άρχισαν σιγά-σιγά να βγαίνουν στις πλατείες, να αρνούνται συνολικά το καπιταλιστικό σύστημα και να διεκδικούν αλλαγή πλεύσης της Ε.Ε. με κατεύθυνση την υπέρβαση του καπιταλισμού και την εγκαθίδρυση της Άμεσης Δημοκρατίας.

Φαίνεται όμως πως η επιμόλυνση δεν περιορίζεται μόνο στις χώρες της Ε.Ε., αλλά προχωράει σε όλο τον οργανισμό της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να εξηγηθεί το ξαφνικό ενδιαφέρον των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής να σωθεί η Ελλάδα και φυσικά και η Ε.Ε., γιατί διαφορετικά θα θιγούν και αμερικανικά συμφέροντα και ενδεχόμενα θα αποσταθεροποιηθεί και η οικονομία των ΕΠΑ. Αυτό το σενάριο που μέρα με τη μέρα γίνεται πιθανότερο, εξελίσσεται σε εφιάλτη της συμμορίας της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης για τον απλούστατο λόγο, ότι στην ιστορία αυτή υπάρχει και δράκος. Πρόκειται βέβαια για τον κινέζικο δράκο που τον έθρεψαν τα αμερικανικά δολάρια για να φάει τον άλλοτε διεκδικητή της παγκόσμιας ηγεμονίας, τη Σοβιετική Ένωση και που τώρα διεκδικεί αυτός την παγκόσμια ηγεμονία και μάλιστα όσο γίνεται γρηγορότερα, γιατί οι νεόδουλοι του μανιακού καπιταλισμού κινέζοι εργαζόμενοι ξεσηκώνονται κατά εκατομμύρια κατά του κινέζικου κρατικοκαπιταλισμού και της διεφθαρμένης ηγεσίας του.

Όλες οι ενδείξεις δείχνουν πως ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει μπει οριστικά στη φάση της τελικής παρακμής του και αντιμετωπίζει για πρώτη φορά τη σοβαρότερή του κρίση. Η αδυναμία του να λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας και η εμμονή του να διατηρηθεί στη ζωή καταδικάζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια και δισεκατομμύρια εργαζόμενων στην ανεργία και στην πείνα, του στερεί τη ζωοδότρα δύναμη και τον σπρώχνει, ως παρακμασμένο και γερασμένο οργανισμό στη φάση της ζωικής κατάρρευσης. Ο καπιταλισμός όμως, ως το πιο καταστροφικό και απάνθρωπο σύστημα που γνώρισε η ανθρωπότητα σε ολόκληρη την ιστορία της, είναι θηρίο και όπως κάθε θανάσιμα τραυματισμένο θηρίο γίνεται επικίνδυνο, έτσι και αυτός θα προσπαθήσει να κρατηθεί στην εξουσία γιατί μόνο έτσι μπορεί να ζει.

Γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού πρέπει να επαγρυπνούν και να οργανώνονται, να οραματίζονται και να προγραμματίζουν, όχι μόνο την άμυνά τους, αλλά και τον αλληλέγγυο αγώνα τους σε τοπικό εθνικό, διεθνή και οικουμενικό επίπεδο για ένα καλύτερο κόσμο, με περιεχόμενο την Άμεση Δημοκρατία και με κατεύθυνση την Αταξική Κοινωνία και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Είναι δεδομένο πως η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση αποδιοργανώνει και καταστρέφει κάθε χώρα και Λαό που αντιστέκεται και αγωνίζεται να διατηρήσει την ταυτότητά του και συνεπώς στέκεται εμπόδιο στην ισοπεδωτική ομογενοποίηση. Δεδομένο είναι επίσης πως στην ακόρεστη επιδίωξη του κέρδους ο καπιταλισμός καταστρέφει ολόκληρο τον πλανήτη, τη μοναδική κοινή πατρίδα όλων των λαών και των ανθρώπων. Απέναντι σε αυτή την ιμπεριαλιστική πολιτική της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για τη διασύνδεση και την ενοποίηση του κοινού αγώνα για την ταυτόχρονη υπεράσπιση τόσο των μικρών πατρίδων όσο και της μεγάλης κοινής πατρίδας μας. Γιατί η διασύνδεση όλων των μικρών πατρίδων μας, ως συστατικά στοιχεία ενός νέου οικουμενικού αμεσοδημοκρατικού πατριωτισμού της μιάς και ενιαίας αταξικής οικουμενικής ανθρωπότητας, συνιστά τη μοναδική εγγύηση για την επιτυχία του αγώνα ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας για ένα καλύτερο κόσμο.

Στο βαθμό που αυτή η πραγματικότητα θα γίνεται συνείδηση όλο και μεγαλύτερων κοινωνικών όγκων, όλο και περισσότερων κοινωνικών δυνάμεων στον ίδιο βαθμό ο καπιταλισμός θα υποστεί τις συνέπιες της δικής του ζωικής κατάρρευσης, με αποτέλεσμα ένα καλύτερο κόσμο. Ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι που ξεκίνησε ήδη με το πρώτο μικρό βήμα από τις πλατείες και με προορισμό την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ. Τα επόμενα βήματα θα μπορούσαν να είναι τα εργοστάσια, οι Δήμοι, τα κέντρα λήψης αποφάσεων, οι νομοθετικές λειτουργίες, η Ισότητα, η Ελευθερία, η Ευημερία, η Ειρήνη…, ένας καλύτερος κόσμος και μετά ένας ακόμα καλύτερος κόσμος, μέχρι την ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Αυτός είναι ο σύγχρονος ρεαλισμός, ο ρεαλισμός του αγώνα για το καλύτερο για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού

2011-06-14T19:48:00.000+03:00

Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού

Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

http://www.infonewhumanism.blogspot.com,

prodial21@gmail.com,

Το άτυπο, αυθόρμητο και αυθεντικό μαζικό κίνημα που ξαναζωντάνεψε, στις πλατείες του αραβικού κόσμου, αλλά και της Ευρώπης την εκτοπισμένη από τις θεοκρατικές μοναρχίες, αλλά και από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία του κεφαλαίου την Εκκλησία του Δήμου, επανάφερε στην ημερήσια διάταξη τη συζήτηση για τα κοινωνικά κινήματα. Η εμφάνιση αυτού του καινούργιου επανενεργοποίησε τη συζήτηση για τα κοινωνικά κινήματα, επικεντρώνοντάς την στα «νέα κοινωνικά κινήματα», στα οποία θέλουν κάποιοι να εντάξουν και αυτό το τελευταίο[1].

Στα ‘νέα’ κοινωνικά κινήματα εντάσσονται κινήματα όπως το ‘οικολογικό κίνημα’, το ‘γυναικείο κίνημα’, το ‘καταναλωτικό κίνημα’, το ‘αντιπυρηνικό κίνημα’, το ‘κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης’, τα ‘κινήματα πολιτών’ καθώς και άλλα κινήματα αποκλειστικού-περιορισμένου σκοπού που έχουν ως αφετηρία μία παραλειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος και όχι το σύστημα το ίδιο στο σύνολό του. Σε κάθε ιστορική περίοδο τα «κοινωνικά κινήματα διαμορφώνονται μέσα σε συγκεκριμένες χωροχρονικές συνθήκες οι οποίες τα καθορίζουν. Οι στόχοι και οι μορφές δράσης τους αλλάζουν ανάλογα με τις εξελίξεις και το γενικότερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται»[2]. Από την άποψη των στόχων θα μπορούσαμε να τα διακρίνουμε σε κινήματα διαμαρτυρίας και σε αντισυστημικά κινήματα, από άποψη οργανωτικής έκφρασης σε τυπικά και σε άτυπα και από άποψη μεθόδων και μέσων άσκησης πολιτικής για την επίτευξη των στόχων τους σε βίαια και σε ειρηνικά. Με αυτή την έννοια τα κοινωνικά κινήματα αποτελούν «μια σταθερά της κοινωνικής ζωής αλλά και ένα φαινόμενο που αλλάζει ακατάπαυστα»[3].

Τα αντισυστημικά κοινωνικά κινήματα εμφανίζονται, όταν «σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού εμφανίζεται δυσπιστία ως προς το κλασικό μοντέλο αντιπροσώπευσης, που στηρίζεται στην ανάθεση της εξουσίας στους κυβερνώντες για μεγάλο χρονικό διάστημα»[4].

Βέβαια σε συνθήκες καπιταλισμού και αστικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στα πλαίσια των οποίων η συμμετοχή των πολιτών περιορίζεται στην ανά τετραετία άσκηση του εκλογικού τους δικαιώματος, πράγμα που ισοδυναμεί «με απεμπόληση του δικαιώματος περαιτέρω εμπλοκής τους στη διαδικασία λήψης αποφάσεων»[5], τα κοινωνικά κινήματα αντιμετωπίζονται ως ύποπτα συμπτώματα ‘κοινωνικής παθολογίας’, που έχουν ως αποτέλεσμα τη διατάραξη, «ακόμα και τον κίνδυνο της αποσταθεροποίησης του πολιτεύματος[6]», με την έννοια βεβαίως του κοινωνικού συστήματος.

Το κίνημα «ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ», ως έκφραση της άρνησης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας από τη μεριά μεγάλου, και συνεχώς αυξανόμενου, μέρους του πληθυσμού ενός σημαντικού αριθμού χωρών της βόρειας Αφρικής και της Ευρώπης ξεπερνάει αντικειμενικά τα όρια του κινήματος διαμαρτυρίας και αποτελεί ένα καθαρό ειρηνικό αντισυστημικό κίνημα. Πράγμα που διαψεύδει τους χαρακτηρισμούς του ως «μόδας που γρήγορα θα περάσει»[7], ως «κινήματος διαμαρτυρίας που γρήγορα θα εκτονωθεί»[8] ή ως «κινήματος που αποσκοπεί στη μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος» [9]στα πρότυπα του σοσιαλδημοκρατικού σουηδικού ή του δήθεν ‘αμεσοδημοκρατικού’ ελβετικού ‘κοινωνικού συστήματος’. Και αυτό προκύπτει από τις θέσεις του ίδιου του κινήματος «Άμεση Δημοκρατία Τώρα», όπως αυτές διατυπώθηκαν και συνεχίζουν να διατυπώνονται στις Συνελεύσεις των πόλεων:

· «Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας με προτεραιότητα την Ισότητα, την Πρόοδο, την Αλληλεγγύη, την Ελευθερία συμμετοχής στον πολιτισμό, την Οικολογική βιωσιμότητα, την Ανάπτυξη, την Ευημερία και την ευτυχία όλων τω ν ανθρώπων.

· Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα οι κυβερνήσεις και το υφιστάμενο οικονομικό σύστημα είναι αδύνατο να αντιμετωπισθούν αυτές οι προτεραιότητες και αυτό αποτελεί εμπόδιο στην πρόοδο των ανθρώπων.

· Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία η οποία οδηγεί στη βία, γι’ αυτό απορρίπτουμε το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο που παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο, όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια και στη μιζέρια. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

· Η σπατάλη των πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη…

· Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του Λαού (Δήμος=Λαός και Κράτος=Κυβέρνη).

· Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση… Είμαστε άνθρωποι και όχι προϊόντα σε μια αγορά…»

Είναι προφανές πως αυτό το κίνημα ξεπερνάει τα όρια του ‘κοινωνικού κινήματος’ με την παραδοσιακή έννοια και παίρνει τις διαστάσεις ενός Παλλαϊκού Κινήματος, ενός Κινήματος Κοινωνίας, το οποίο δεν αμφισβητεί μόνο κάποιες πλευρές και λειτουργίες του καπιταλιστικού συστήματος, αλλά το ίδιο το σύστημα στο σύνολό του και συνεπώς το κίνημα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ δεν αγωνίζεται για έναν υποτίθεται ‘καλύτερο καπιταλισμό’, πράγμα που δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά για ένα καλύτερο κόσμο, πράγμα που προϋποθέτει την συθέμελη ανατροπή του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού. Από αυτή την άποψη αυτό το κίνημα αποτελεί τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα, πράγμα που σημαίνει πως η καπιταλιστική εξουσία και τα όργανά της θα επιστρατέψουν όλες τις παραπλανητικές και κατασταλτικές δυνάμεις τους για την υπονόμευση και τη διάλυσή του. Ήδη οι υπεργολάβοι της παραπλανητικής προπαγάνδας έχουν πιάσει δουλειά και σκορπάνε μύθους, αλλά και γεννοβολούν παράλληλα αρχηγικά και ‘ακαδημαϊκά’ δήθεν αλληλέγγυα ψευδικινήματα που «κινητοποιούν τους πιο αδύναμους ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους»[10] με σκοπό τη σύγχυση και τη διάσπασή του.

1. Ο πρώτος μύθος είναι η καλλιέργεια νεοφιλελεύθερων ψευδαισθήσεων πως δεν φταίει το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά οι κακοί διαχειριστές του και συνεπώς αν αλλάξουμε τους κομματικούς διαχειριστές και μειώσουμε τον αριθμό των βουλευτών από τριακόσιους σε διακόσιους, χωρίς μάλιστα να μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν γιατί διακόσιοι και όχι εκατό ή ακόμα και λιγότεροι, λες και το πρόβλημα είναι η ποσότητα των δήθεν λαϊκών αντιπροσώπων, τους περισσότερους από τους οποίους το σύστημα ως άλλη Κίρκη τους μεταλλάσσει σε άβουλους αχυράνθρωπους, και όχι η καταστροφική και απάνθρωπη ποιότητα του καπιταλιστικού συστήματος.

2. Ο δεύτερος μύθος καλλιεργεί την αντίληψη πως μια κυβέρνηση εκ προσωπικοτήτων και τεχνοκρατών, θα μπορούσε να βγάλει τις αδύναμες και υπερχρεωμένες χώρες από την κρίση. Αυτή η αντίληψη παραγνωρίζει το σιδερένιο νόμο της εξουσίας, σύμφωνα με τον οποίο σε συνθήκες καπιταλισμού η πρωτογενής εξουσία ανήκει και ασκείται από το κεφάλαιο και όχι από τις κυβερνήσεις του κεφαλαίου που λειτουργούν ως εντολοδόχοι του. Υπάρχουν και κάποιοι απογοητευμένοι από τους ντόπιους διαχειριστές του καπιταλισμού που θα προτιμούσαν να αναλάβουν τη διαχείριση της χώρας οι δανειστές μας, παραγνωρίζοντας το ρόλο τους στην αρνητική πορεία της οικονομίας της χώρας, αλλά και την ικανότητα της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας να παραμερίσει τους άχρηστους και ιδιοτελείς διαχειριστές και δανειστές και να αυτοδιαχειριστεί την οικονομία και να αυτοκυβερνηθεί.

3. Ο τρίτος μύθος που προέρχεται από το σκληρό πυρήνα του ντόπιου, του ευρωπαϊκού και του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου[11] και εκφράζεται από τον ΣΕΒ, την ΕΕ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την κυβέρνηση, προβάλλει ως λύση την ‘εθνική συνεννόηση’, η οποία αρχίζει από την ανοχή της υπάρχουσας κυβέρνησης, ή την κυβερνητική συμμαχία των δυό μεγάλων κομμάτων εξουσίας για να καταλήξει, προκειμένου να αποπροσανατολίσει τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού και το κίνημα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ, ακόμα και σε μια κυβέρνηση ‘εθνικής ενότητας’ στην οποία θα συμμετείχαν ακόμα και ‘εκπρόσωποι του κινήματος’.

4. Ο τέταρτος μύθος, που λανσάρεται από αμαθείς συνηγόρους της ‘αθωότητας του καπιταλισμού’, αλλά και από ψυχολόγους και ψυχολογούντες, είναι πως τελικά το σύστημα είμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι και συνεπώς για την κακοδαιμονία μας φταίει η απληστία μας που τάχα ριζώνει στην ατελή ανθρώπινη φύση και συνεπώς, κατά την αντίληψη αυτή, δεν φταίει η άπληστη, καταστροφική και απάνθρωπη φύση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και συνεπώς της καπιταλιστικής εξουσίας.

5. Ο πέμπτος μύθος είναι μια γενική και αφηρημένη νεοκεϋνσιανή οικονομοτεχνοκρατική αντίληψη πως τάχα φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι κακοί δανειστές μας και το Ευρώ και συνεπώς αν βγούμε από την Ε.Ε. και το Ευρώ και γυρίσουμε σε καθεστώς κρατισμού, εθνικού απομονωτισμού και εθνικού νομίσματος, αναζητώντας νέους καλούς και ‘ηθικούς’ διαχειριστές και ‘άδολους’ δανειστές, εννοώντας προφανώς τις Ενωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τη Ρωσία και την Κίνα του μανιακού καπιταλισμού, θα άλλαζαν τα πράγματα προς το καλύτερο. Κι’ όμως η λύση θα μπορούσε να αναζητηθεί σε μια αντικαπιταλιστική Ευρώπη των Λαών που θα άλλαζε πορεία προς την Άμεση Δημοκρατία, όπως άλλωστε επιδίωξαν πολλές φορές και συνεχίζουν να επιδιώκουν τα αμεσοδημοκρατικά κινήματα των ευρωπαϊκών χωρών.

6. Ο έκτος μύθος πλασάρεται συνήθως από συντηρητικούς κρατικοδίαιτους διανοούμενους και σοσιαλδημοκράτες που ισχυρίζονται πως η Άμεση Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει και σε συνθήκες καπιταλισμού και αναφέρονται στα παραδείγματα της Σουηδίας και της Ελβετίας. Αυτές οι αντιλήψεις παραγνωρίζουν πως το κοινωνικό κράτος της Σουηδίας έπεσε σαν χάρτινος πύργος με την ήττα της σοσιαλδημοκρατίας και την πρώτη επίθεση του νεοφιλελευθερισμού. Παραγνωρίζουν επίσης πως και η λεγόμενη ‘άμεση δημοκρατία’ της Ελβετίας περιορίζεται σε κάποια ήσσονος σημασίας δημοψηφίσματα για δευτερεύοντα θέματα, ενώ αποκλείονται δημοψηφίσματα για την αναθεώρηση των θεμελιωδών διατάξεων του ομοσπονδιακού συντάγματος, οι οποίες θεμελιώνουν τον πιο σκληρό ελβετικό καπιταλισμό, που λειτουργεί ως κλεπταποδόχος και θησαυροφύλακας της παγκόσμιας κλεπτοκρατίας και των τριτοκοσμικών πλιατσικοκαπιταλισμών.

7. Ο έβδομος μύθος εκπορεύεται από όσους αντιλαμβάνονται πως κάτι σοβαρό τρέχει με «τα παιδιά στις πλατείες», που αποσταθεροποιεί τα κεκτημένα των κατεστημένων συντεχνιών και ηγετικών κύκλων και γι’ αυτό εκτιμούν πως θα έπρεπε να υποβαθμίσουν το κίνημα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ, με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς όπως, «τα καλοταϊσμένα παιδιά που δεν ξέρουν από πολιτική, δεν ξέρουν τι λένε και τι θέλουν θα ξαναγυρίσουν στους βολικούς καναπέδες τους». Κι’ όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική, αφού στις πλατείες πέρα από τα αγανακτισμένα και κατά 40% άνεργα παιδιά με δυό και τρία πανεπιστημιακά πτυχία, ηλικίας 18-34, αποτελούν μόνο το 22%, οι ‘αγανακτισμένοι’ πάνω από 35 χρονών αγγίζουν το 80% και προέρχονται από όλα τα κοινωνικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και είναι αυτοί που κινούν την οικονομία και απαιτούν αλλαγή του κοινωνικού συστήματος με πρόταγμα την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΑΙΑ.

Το Κίνημα της Κοινωνίας για την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ που ριζώνει βαθιά στην ανθρώπινη ιστορία, συνθέτει μεγάλες αμεσοδημοκρατικές απόπειρες και εμπειρίες και αξιοποιεί τις σύγχρονες δυνατότητες της επιστημονικά έγκυρης και κοινωνικά χρήσιμης γνώσης σε συνδυασμό με τις δυνατότητες της, απελευθερωμένης, από τις σκοπιμότητες της απάνθρωπης και καταστροφικής καπιταλιστικής εξουσίας, σύγχρονης τεχνολογίας, είναι το μόνο που μπορεί, ως κίνημα μακράς πνοής και προοπτικής, να κάνει πραγματικότητα το πανάρχαιο όραμα για μια αμεσοδημοκρατική κοινωνία της Ισότητας, της Ευημερίας και της Ελευθερίας. Γι’ αυτό το κίνημα ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ πρέπει:

1. Έχοντας ξεκαθαρίσει σε γενικές γραμμές, όπως προκύπτει από τις πρώτες διακηρύξεις του, το κοσμοθεωρητικό του πλαίσιο θα πρέπει να απαλλαγεί τόσο από τις τριτοτεταρτοδιεθνιστικές, όσο και από τις ψευδοαναρχικές και τάχα αντεξουσιαστικές εμμονές κάποιων κύκλων, γιατί αυτές οι αντιλήψεις προκαλούν σύγχυση, παραπέμπουν σε ‘αταξία’ και εμποδίζουν τη μαζικοποίηση του κινήματος και συνεπώς καταστρέφουν τους όρους της αμεσοδημοκρατικής συγκρότησης και της αυτοκυβέρνησης της κοινωνίας. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ως υπέρτατη μορφή ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας και αυτοδιεύθυνσης δεν μπορεί να εννοηθεί ούτε ως αναρχία ούτε και ως δικτατορία του κόμματος του λεγόμενου προλεταριάτου και φυσικά δεν μπορεί κατά κανένα τρόπο να εννοηθεί ως θρησκευτική ακολουθία σκοταδιστικών δεσποτάδων και φωτισμένων δεσποτισμών. Κάθε καθυστέρηση στο ξεκαθάρισμα της αντικαπιταλιστικής και αμεσοδημοκρατικής ταυτότητάς του, θα το οδηγήσει σε ομφαλοσκοπήσεις, σε σεχταρισμούς και εσωτερικές τριβές που θα το αποδυναμώνουν αντί να το ενισχύουν και τελικά θα το οδηγήσουν στο μαρασμό και στην αποσύνθεση. Μια τέτοια εξέλιξη όμως θα ισοδυναμούσε με προδοσία του ιστορικού ρόλου αυτής της γενιάς και με αυτοχειριασμό του κινήματος.

2. Να ξεκαθαρίσει άμεσα και να εκλαϊκεύσει τους στρατηγικούς του στόχους για τον αντικαπιταλιστικό του χαρακτήρα και για την κοινωνία που επιδιώκει, αλλά και τα βήματα τακτικής μετάβασης στη μετακαπιταλιστική κοινωνία και την άμεση δημοκρατία.

3. Να περιφρουρήσει τη λειτουργία του από τους προπαγανδιστικούς και κατασταλτικούς μηχανισμούς του συστήματος, αλλά και από τους κομματικούς μηχανισμούς της λεγόμενης κοινοβουλευτικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας που λειτουργούν ως φορείς εξουσιαστικών ιδεολογιών και ως εκφραστές αντικοινωνικών, ταξικών, και συντεχνιακών συμφερόντων.

4. Τα κατά τόπους αμεσοδημοκρατικά κινήματα, οφείλουν να αποφύγουν την ακαταλαβίστικη πολιτική φλυαρία και κύρια άκαιρες πρωτοβουλίες και απολίτικες ρήξεις, μέχρι να κερδίσουν την αποφασιστική πλειονότητα της κοινωνίας, τη μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για να αποσταθεροποιηθούν και να καταρρεύσουν οι προπαγανδιστικοί και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του καπιταλιστικού κράτους και να ανοίξει ο δρόμος για την άμεση δημοκρατία.

5. Να διεθνοποιήσουν τον αγώνα τους χτίζοντας σχέσεις συνεργασίας και αλληλεγγύης μεταξύ όλων των αγωνιζόμενων λαών και κινημάτων άμεσης δημοκρατίας για να αποφύγουν εξωτερικές επεμβάσεις αντιδραστικών δυνάμεων, αλλά και για να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να αλληλοϋποστηριχτούν κατά τη φάση της ανοικοδόμησης της νέας κοινωνίας.

6. Οπότε με τη βούληση της αποφασιστικής πλειονότητας της κοινωνίας της εκάστοτε χώρας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του πλανήτη θα συγκαλούνται Αμεσοδημοκρατικές Εθνοσυνελεύσεις, Διεθνείς και Οικουμενικές Συνελεύσεις στις οποίες θα συζητούνται και θα αποφασίζονται τοπικά, εθνικά και οικουμενικά θέματα, όπως η κατάργηση όλων των θεμελιωδών θεσμικών, δομικών και λειτουργικών πλαισίων που κατοχυρώνουν το πλέγμα των ανισοτήτων μέσω της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και η αντικατάστασή τους με το δίκαιο της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, της κοινωνικής αυτοδιαχείρισης της οικονομίας, της αλληλέγγυας διεθνούς συνεργασίας και της παγκόσμιας ειρηνικής συνύπαρξης όλων των λαών του πλανήτη.

7. Τη σταδιακή εγκαθίδρυση σχέσεων αυτοδιεύθυνσης της κοινωνίας στη μορφή της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο που θα οδηγεί την ανθρωπότητα στην ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και στον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό. Όλοι οι άλλοι δρόμοι δεν οδηγούν παρά στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Ζούμε κοσμογονικές στιγμές και η έκβαση των εξελίξεων θα κριθεί από την καθαρότητα των στόχων, από τη μαζικότητα και την ανθεκτικότητα του κινήματος της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ, αλλά και από την πανουργία και τη σκληρότητα του καπιταλισμού. Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ίση απόσταση από την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την Άμεση Δημοκρατία και τον Ουμανισμό. Και επειδή το κίνημα της κοινωνίας φαίνεται να έχει κάνει την επιλογή της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ γι’ αυτό η κοινωνία και η ανθρωπότητα μπορούν να αποτρέψουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα μαζικοποιώντας το κίνημα της πλατείας, μετατρέποντάς την στην σύγχρονη εκκλησία του Δήμου, στο νέο δημόσιο χώρο της κοινωνικοποίησης της ανθρωπότητας και της νέας ελευθερίας του ανθρώπου. Ο 21^ος αιώνας μπορεί να γίνει ο πρώτος αιώνας της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΠΑΝΤΟΥ και η απαρχή ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού, που θα βάλλει οριστικά τέρμα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.

*. Θα ήθελα και από αυτή τη θέση να ευχαριστήσω τον οικονομολόγο Βασίλη Μυλόπουλο για την καλοσύνη του να διαβάσει και να συζητήσει μαζί μου αυτό το κείμενο, κάνοντας σημαντικές παρατηρήσεις, οι οποίες συνέβαλαν στη συμπλήρωση και στη βελτίωση αυτής της ανάλυσης.

[1]. Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Πρόβα, ή Ψαευδαίσθηση Άμεσης Δημοκρατίας;, http://infonewhumanism.blogspot.com/2011/05/blog-post.html,

[2] Λογοθέτη Μαρλέν, Εισαγωγή στο: Neveu Erik, Κοινωνιολογία των κοινωνικών κινημάτων, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΑΛΑΣ, Αθήνα 2010, σελ. 22.

[3] . Neveu Erik, Κοινωνιολογία των κοινωνικών κινημάτων, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΑΒΒΑΛΑΣ, Αθήνα 2010, σελ. 251.

[4]. Ό. π., σελ. 254.

[5]Ό. π., σελ. 25.

[6].Ό. π., σελ. 25.

[7] Βλέπε δηλώσεις της Γενικής Γραμματέας του ΚΚΕ στον τύπο.

[8] Βλέπε δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών στον τύπο.

[9]Βλέπε εκτιμήσεις διάφορων πολιτικών σχολιαστών στον τύπο και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

[10] Neveu Erik, Κοινωνιολογία των κοινωνικών κινημάτων…, ό. π., σελ. 253.

[11] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής,, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

2011-05-31T15:50:00.000+03:00

ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ, ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ. Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ

ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ

Από τα πρακτικά της 1ης Λαϊκής Συνέλευσης Συντάγματος

Τα πρακτικά της 1ης Λαϊκής Συνέλευσης Συντάγματος της 25/5/2011,

όπως αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα του κινήματος:

Να υπάρξουν κατασκηνώσεις σε όλους τους ανοιχτούς χώρους της Ελλάδας, να δημιουργηθούν ομάδες εργασίας με σαφή κατανομή καθηκόντων και υποχρεώσεων.
Έχουμε την ομορφιά μαζί μας, απέναντι στον μοχθηρό τραπεζίτη και τον κακό πολιτικό.
Όποιος πολιτικός αδικεί, όποιος πολιτικός δεν σέβεται την λαϊκή εντολή, να πηγαίνει σπίτι του ή στην φυλακή.
Είναι μια διαδήλωση ανοιχτή, μια συγκέντρωση όπου μιλώ και ανατριχιάζω με την εμπειρία
Η Δημοκρατία τους, δεν εγγυάται ούτε την Ισότητα ούτε την Δικαιοσύνη.
Να μείνουμε στο Σύνταγμα, έως ότου αποφασίσουμε πώς θα λύσουμε τα προβλήματά μας.
Όταν ο κόσμος, όταν όλοι εμείς συζητάμε χωρίς φόβο, ο φόβος φωλιάζει σε αυτούς εκεί πάνω στο κτίριο της Βουλής.
Αυτή την στιγμή, οι λέξεις στην Ελλάδα, έχουν χάσει το νόημά τους. Λέμε Ελλάς και εννοούν ΕΛ. ΑΣ, λέμε λαός και εννοούν ΛΑΟΣ, το κόμμα του Καρατζαφέρη. Να δώσουμε ώθηση, να βρούμε την δύναμη, οι λέξεις να ξαναβρούν το νόημά τους.
Να μείνει το Σύνταγμα και οι δρόμοι, κλειστοί αυτό το βράδυ, και κάθε βράδυ από εδώ και πέρα έως ότου βρεθεί λύση.
Δεν πρέπει να μας ευχαριστεί να είμαστε καταναλωτές ή πελάτες, πρέπει να μας ευχαριστεί όταν είμαστε σωστοί, υπεύθυνοι πολίτες.
Οι Ποδηλάτες, στις κινητοποιήσεις και τις ποδηλατοπορείες της Παρασκευής, κέρδισαν το δικαίωμά τους, στην μετακίνηση, κέρδισαν τον χώρο τους. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.
Να συνειδητοποιήσουμε την δύναμή μας και να κατανοήσουμε τα κοινά προβλήματά μας.
Να καταρρεύσει το πλουτοκρατικό σύστημα της πολιτικής, να το ανατρέψουμε με επαναστατικές κινήσεις.
Να δούμε παγκόσμια το θέμα, το πρόβλημα της καταληστευμένης ζωής μας. Να ενωθούμε με ό, τι στον υπόλοιπο κόσμο γίνεται ως ανάλογη κίνηση.
Να καλέσουμε καθηγητές, νομικούς να μας διαφωτίσουν με ποιόν τρόπο θα απαλλαγούμε από το Μνημόνιο.
Να οργανώσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις, κινηματογραφικές προβολές και συναυλίες στο Σύνταγμα και τις κατασκηνώσεις που θα κάνουμε.
Δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί, φταίμε οι Ελληνες με την ατομικιστική μας νοοτροπία.
Να ξεκινήσουμε με την προσωπική μας αλλαγή, με την ενδιάθετη αλλαγή του εαυτού μας. Να απευθυνθούμε στον φίλο φοιτητή, στον φίλο εργαζόμενο να του ζητήσουμε να αλλάξει λογική και νοοτροπία. Και όλοι πρέπει να προσφέρουμε.
Να συνεχίσουμε με συνέπεια τις εξεγέρσεις του αραβικού κόσμου. Να αρθούμε πάνω από πατρίδες και έθνη.
Το βασικό πρόβλημα στα θεμέλια της Δημοκρατίας, είναι η αδιαφορία. Δημοκράτης είναι εκείνος που σέβεται τον εαυτό του και τον συνάνθρωπό του.
Να κοιτάξουμε στα μάτια τους διπλανούς μας. Η αδιαφορία ξεκίνησε από τον καταναλωτισμό. Να πάψουμε να είμαστε αδιάφοροι.
Το σύστημα ευνοεί λίγους και καταπιέζει τους πολλούς. Να γίνουν κύκλοι και συνελεύσεις συζητήσεων σε κάθε γειτονιά.
Στο Σύνταγμα, σήμερα το βράδυ, νιώθω ευτυχισμένη. Ας κάνουμε μια καλή αρχή, κλείνοντας τις τηλεοράσεις μας. Και ας ξεκινήσουμε να συντονιζόμαστε.
Έχουμε συνειδητοποιήσει και ζητούμε πλέον καθαρά να γυρίσει η Δημοκρατία στην βάση, δηλαδή σε όλους εμάς. Να μην υπάρχει κανένα σύμβολο, ή σημαία. Και να εκθρονιστούμε όλοι μας από το όποιο βόλεμα μας και να οργανωθούμε.
Να γίνει ένα μπλογκ ενημέρωσης και συντονισμού.
Συμμετέχουμε όσο μπορούμε για να αλλάξουμε την ζωή μας. Να φέρουμε την Δημοκρατία στα σωστά μέτρα, τα μέτρα της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας.
Στην Πνύκα, τα αρχαία χρόνια, γίνονταν συνελεύσεις και θεμελιωνόταν η Δημοκρατία. Να αλλάξουμε τις ζωές μας ,να αλλάξουμε την Ιστορία μας. Στην εταιρία μας άλλαξαν, προσέλαβαν ανέργους, τους έδωσαν δουλειά.
Να πέσουν όσοι υποθηκεύουν το μέλλον μας. Να κρατήσουμε δυνατή και ζωντανή την οργάνωση από τα κάτω.
Σήμερα το βράδυ, τα πρόσωπά μας, φωτίστηκαν από ένα χαμόγελο. Έχουμε όλοι, μια ψυχική ανάταση. Ας το κρατήσουμε αυτό, και ας προχωρήσουμε.
Πρέπει να τιμωρηθούν οι πολιτικοί και να αγωνιστούμε για αυτήν την τιμωρία.
Να γίνεται κάθε απόγευμα στις 6.00μμ συγκέντρωση, και να ακολουθεί στις 9.00μμ, συνέλευση.
Υπάρχει φόβος αυτή την στιγμή στα ΜΜΕ του κατεστημένου και τους πολιτικούς. Η διαδήλωση είναι πάρα πολύ μεγάλη, η συνέλευση είναι πάρα πολύ μεγάλη. Να μην τους επιτρέψουμε να μας ενσωματώσουν.
Να ξεκινήσουμε να διαμορφώνουμε αιτήματα. Να αλλάξει η πολιτική, να πέσει η κυβέρνηση, να διαμορφώσουμε τις δικές μας προτάσεις.
Να πάει στο διάολο το χρέος που μας φόρτωσαν. Να γίνει κεντρική πολιτική διαμόρφωση λόγου και έργου, οι συνελεύσεις βάσεις. Να αντισταθούμε λυσσαλέα.
Η Υγεία καταρρέει, δεν υπάρχουν υλικά, ο κόσμος κινδυνεύει στα νοσοκομεία, μας ληστεύουν και μας εγκαταλείπουν στην τύχη μας.
Πήρα το μικρόφωνο για να ζητήσω συγγνώμη από τα νέα παιδιά, τους πολλούς νέους ανθρώπους που βλέπω εδώ, να ζητήσω συγγνώμη για την Ελλάδα και την πολιτική σκηνή που τους παραδίδουμε.
Να ξεκινήσουν διαδικασίες αυτοδιάθεσης και αυτοθέσμισης, αποκαθιστώντας την σχέση μας με την πολιτική, να εργαστούμε με πείσμα για αυτό, να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο.
Να δώσουμε την δύναμη σε όλους εμάς, τους πολίτες, τους καλλιτέχνες, τους απλούς ανθρώπους που σήμερα πήραν μια βαθιά ανάσα.
Ας ασκήσουμε το δικαίωμα στην ανυπακοή, ας το διακηρύξουμε με πάθος και δύναμη. Να φτιάξουμε Ιστορία από την αρχή.
Η Δημοκρατία ξεκίνησε από εδώ, από την Αθήνα. Η πολιτική δεν είναι κάτι κακό. Για την καλυτέρευσή μας, ας την ξαναπάρουμε στα χέρια μας.
Η ενημέρωση και η μετάδοση όσων γίνονται εδώ είναι ένα σημαντικό βήμα πληροφόρησης και συντονισμού, να επιδιωχθεί με κάθε τρόπο.
Να φέρουμε και ένα ταπεράκι φαγητό, να αντέξουμε τις ώρες της συνέλευσης, να είναι και η μικρή, σημαντική προσφορά όσων δεν προλαβαίνουμε να είμαστε πολλές ώρες εδώ.
Τα προβλήματα είναι κοινά και είναι αυτά που μας ενώνουν. Να μην αφήσουμε τις ταμπέλες, τις στρατεύσεις ή τις όποιες επιμέρους επιλογές μας, να μας χωρίσουν.
Παιδιά, να μην φοβάστε. Να παραμείνετε ήρεμοι, αυτό θα μεταφέρω και στους φοιτητές μου. Να ξέρετε ότι τα οικονομικά, είναι απλά, σύνθετα τα κατάντησαν οι επιτήδειοι και τα αρπακτικά.
Νίκη θα’ ναι να έρθουν στο Σύνταγμα όλοι οι νέοι άνθρωποι.
Η αυτοοργάνωση είναι η μόνη λύση. Όσο πιο νωρίς το αντιληφθούμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.
Μας έχουν γονατίσει με τις συμβάσεις τους. Δεν έχουν οι πλουτοκράτες, ο Λάτσης, ο Βαρδινογιάννης, οι εφοπλιστές, τα ίδια συμφέροντα και τα ίδια δικαιώματα με εμάς. Εμείς παράγουμε τον πλούτο τους, τον δικό μας πλούτο, ας τον ξαναπάρουμε στα χέρια μας.
Το χρέος μας γονάτισε τις ζωές.
Οι Ισπανοί μας έδωσαν την ιδέα και το έναυσμα. Να συντονιστούμε με τον υπόλοιπο, υπερχρεωμένο Νότο, ας κινητοποιηθούμε. Οι Ισπανοί μας έδειξαν τον δρόμο.
Αυτό που ζούμε μας αφορά όλους, εμάς, τους Ισπανούς, τους Ιρλανδούς, όλους τους λαούς. Το ένα ταπεράκι ας γίνει 10 ταπεράκια, να συντονιστούμε νομικοί, οικονομολόγοι, φοιτητές, όλοι να συνεισφέρουμε όσα μπορούμε με τις γνώσεις μας, κυρίως όμως να μεταδώσουμε το μήνυμα, να μεταλαμπαδεύσουμε όσα έγιναν εδώ στην οικογένεια, τους φίλους, τους συναδέλφους μας.
Η ζωή είναι πολύτιμη για όλους μας.
Νέοι άνθρωποι, πάρτε τις τύχες σας, στα χέρια σας. Μας πάνε σε συνθήκες Μεσαίωνα και δουλείας. Ο σημερινός αγώνας είναι αγώνας ενάντια στην βαρβαρότητα.
Η πολιτική είναι ταυτόχρονα, πολλά εργαλεία. Ένα από αυτά είναι και ο συντονισμός με τους άλλους εξεγερμένους. Αυτή την στιγμή, στην Ισπανία, σε γιγαντοοθόνες αναμεταδίδουν όσα συμβαίνουν εδώ.
Για την ώρα, είμαστε πολλοί, ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ως ένας, να το πω διαφορετικά, όλοι για έναν, ένας για όλους.
Θα ‘ταν πολύ όμορφο, όσο μιλώ να με μεταφράζουν σε άλλες γλώσσες ή να υπάρχει κάποιος διερμηνέας της νοηματικής, για τους κωφάλαλους.
Θα ‘ναι μεγάλη στιγμή, να ξεφύγουμε από τον στενό κορσέ τον οποίο μας έχουν φορέσει. Από σήμερα αναδιαπραγματευόμαστε το ισοζύγιο δύναμης στην ελληνική κοινωνία και την ελληνική πολιτική σκηνή, ισοζύγιο δύναμης που τώρα ρέπει προς την πλευρά της κυβέρνησης.
Μας κόβουν κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις αιώνων. Μας κόβουν τις ελπίδες που πρέπει να τις αναγεννήσουμε.
Να ανατραπούν οι συσχετισμοί πολιτικής και κοινωνικής δύναμης.
Ένα καλό βήμα κοινωνικοποίησης και συζήτησης θα ήταν αν φέρναμε εδώ στον δημόσιο χώρο, όσες δραστηριότητες θα κάναμε στον ιδιωτικό μας χώρο.
Συκοφαντούν τους δημόσιους υπαλλήλους, τους δασκάλους, τους καθηγητές, τους ιατρούς. Δικαιοσύνη δεν είναι η ισοπέδωση των 500 ευρώ. Μας στερούν την αξιοπρέπεια.
Η πολιτική είναι υπόθεση όλων μας. Η κοινωνία χρεοκόπησε. Ας το αλλάξουμε αυτό.
Η γενιά μου είναι γενιά εκεί στα 50, είναι μέσα στην Βουλή και ζητώ συγγνώμη για όσα σας έχει οδηγήσει να υπομένετε.
Είμαι 24 χρονών, βαρέθηκα, κουράστηκα να μιλούν γύρω μου με –ισμούς και γλώσσα ξύλινη. Θέλω κάτι να αλλάξει, να αλλάξει υπολογίζοντας και αναγνωρίζοντας και τις δικές μας ευθύνες.
Εδώ βρισκόμαστε για να βρούμε την πραγματική Δημοκρατία.
Ας ξεκινήσουμε με το να απευθυνόμαστε ο ένας στον άλλο σαν να ήμασταν αδέλφια.
Ζητούμενο είναι να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και έχοντας το κεφάλι ψηλά. Να εξεγερθούμε εναντίον της κοροϊδίας. Δεν νομιμοποιούμε κανένα Μνημόνιο.
Η Ελλάδα είναι στον γκρεμό και τα χρήματα της χώρας έξω από την χώρα. Μας έκλεψαν και συνεχίζουν να μας κλέβουν.
Μας τάζουν ισότητα στην κοινωνική εξαθλίωση. Εμείς πρέπει να διεκδικήσουμε ισότητα στην κοινωνική ανάταση.
Το πρώτο ζητούμενο είναι να ξέρουμε γιατί το κάνουμε αυτό το οποίο κάνουμε εδώ, έχω AIDS και καρκίνο, είμαι άστεγος δεν ντρέπομαι να τα πω αυτά. Όλοι χρειαζόμαστε δύναμη και να ξέρουμε γιατί το κάνουμε αυτό.
Δεν υπάρχει πιο καίρια πράξη, με βαθύ, πολιτικό νόημα από το να πάρουμε την ζωή μας, στα χέρια μας.
Ας γίνουμε όλοι υπάλληλοι και υπόλογοι του λαού.
Να κινηθούμε να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και την Ελλάδα, όπως λέει και το άρθρο 120 του Συντάγματος της χώρας.
Εδώ συγκροτούμε την νέα, πολιτική δύναμη και σπάμε τον φόβο και την μιζέρια.
Να πάει παντού το μήνυμα της εξέγερσης. Να δουλέψουμε για το εμείς. Να κινητοποιηθούν και να οργανωθούν όλοι οι άνεργοι.
Δεν δουλεύει τίποτα χωρίς εμάς, χωρίς τα δικά μας χέρια. Γενικές απεργίες παντού να γίνουμε μια γροθιά.
Να γίνουμε ιός και να διασπαρούμε παντού.
Υπάρχουν εκδότες όπως ο Κουρής που χρωστάνε παντού, και τρομοκρατούν και εκβιάζουν τους εργαζόμενους.
Το σύστημα φορολόγησης δεν είναι το ίδιο για τους πλοιοκτήτες και τους έχοντες και κατέχοντες. Ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις για όλους.
Λάθος να πιστεύουμε ότι φταίμε και εμείς, λάθος να στρέφουμε το μαχαίρι ό ένας εναντίον του άλλου, ομόνοια, αλληλεγγύη, συστράτευση όλων μας σε κοινό αγώνα.
Ξεπουλούν την ενέργεια, και αποκτούν μεγάλες περιουσίες με τις μίζες τους.
Ας ξεκινήσουμε με δομές αυτοοργάνωσης, μια συλλογική κουζίνα, κάποιες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, να βρούμε παραγωγούς να μας δώσουν τα προϊόντα τους. Η πλατεία Συντάγματος να γίνει κεντρικό παράδειγμα αγώνα για όλη την Ελλάδα.
Να περιφρουρήσουμε αυτό που συντελείται. Είναι υπόθεση δική μας και έτσι πρέπει να παραμείνει.
Η νεολαία βγαίνει με ψυχή, με πίστη, ειρηνικά, όχι όπως τον Δεκέμβρη του 2008, έχουμε ωριμάσει όλοι μας.
Προχθές οι ακροδεξιοί χτυπούσαν και μαχαίρωναν τους μετανάστες, τους μετανάστες από τις χώρες που πρωτοστάτησαν και δίδαξαν ό, τι εξεργεσιακό συμβαίνει τους τελευταίους μήνες, στον κόσμο.
Μετά το «Βέλος», και το Πολυτεχνείο, είναι η πρώτη ενέργεια άμεσης Δημοκρατίας και ηθικής ανάτασης στην Ελλάδα.

GOLDMAN SACHS. Η ΦΙΡΜΑ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΡΜΑΣ, ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΦΙΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ TO MAFIA ECONOMIC SYSTEM ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

2011-03-26T19:59:00.001+02:00

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΜΕΡΚΕΛ.

Αναδημοσίευση από την TVXS.

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟ

ΚΑΙ

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΊ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ

http://www.tvxs.gr/webtv/%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AD%CF%81/%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B5%CE%BB%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BA%CE%B5%CE%BB-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B9

Απεχθή χρέη και η περίπτωση της Ελλάδας

2011-03-01T19:53:00.001+02:00

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται αυξανόμενο νομικό και πολιτικό ενδιαφέρον για το τι συνιστά απεχθές και παράνομο χρέος. Το θέμα ανακινήθηκε πρόσφατα από τους Αμερικανούς στην περίπτωση του Ιράκ, όταν επιχείρησαν την ακύρωση των χρεών της εποχής Σαντάμ με την αιτιολογία του απεχθούς χρέους. Αν και η τελική απόφαση ακύρωσης ελήφθη με βάση την αδυναμία εξυπηρέτησης, το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ξανάφερε το θέμα στην επικαιρότητα.

Αυτές τις μέρες μάλιστα, (6-11 Φεβρουαρίου) στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ που διεξάγεται στο Ντακάρ, (Σενεγάλη), κινήματα πολιτών οργανώνουν εκστρατεία για την υιοθέτηση δίκαιων κανόνων διευθέτησης χρεών υπερχρεωμένων χωρών, καθώς και για σύσταση αντίστοιχου διεθνούς δικαστηρίου.

Σύμφωνα με τον κλασσικό ορισμό του απεχθούς χρέους (odious debt), τρία είναι τα κριτήρια τα οποία πρέπει να ικανοποιούνται:

1) τα δάνεια που έχουν συναφθεί να μην ήταν προς όφελος του πληθυσμού της χώρας,

2) να μην ήταν εις γνώσιν αυτού, με αποτέλεσμα να μην μπορεί ούτε να τα εγκρίνει, ούτε να τα απορρίψει, και

3) όλα αυτά να ήταν εις γνώσιν των πιστωτών.

Υπάρχουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις, όπου πιστώτριες χώρες του πλούσιου Βορρά, όπως Αμερική, Καναδάς, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, και Ιαπωνία, ενεπλάκησαν σε ανεύθυνους (επιεικής χαρακτηρισμός) δανεισμούς σε δικτατορικά ή αυταρχικά καθεστώτα, σε πωλήσεις περιττών αγαθών ή υπηρεσιών για ίδιον όφελος, σε πωλήσεις οπλικών συστημάτων και εξοπλισμών σε διεφθαρμένες κυβερνήσεις, κι όλα αυτά με υψηλά επιτόκια και με σημαντικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Ενώ με τα σημερινά ένδικα μέσα δεν υπάρχει τρόπος τα χρέη αυτά να ακυρωθούν, εν τούτοις κάποια από αυτά θα μπορούσαν, μιας και ένα μέρος της ευθύνης, μικρότερο ή μεγαλύτερο κατά περίπτωση, πέφτει ομολογουμένως στους πιστωτές.

Στα χρονικά, υπάρχει μια περίπτωση κράτους που όντως ανέλαβε την ευθύνη για ιδιοτελή δανεισμό. Κι αυτή ήταν η Νορβηγία, η οποία το 2006 ακύρωσε απαιτήσεις 80 εκατ. δολαρίων από το Εκουαδόρ, Αίγυπτο, Τζαμάικα, Περού και Σιέρρα Λεόνε παραδεχόμενη ότι τα πλοία που πούλησε στις εν λόγω χώρες, χρεώνοντάς τις, στην πραγματικότητα δεν τα χρειάζονταν, αλλά το έκανε μόνο και μόνο για να τονώσει τα χειμαζόμενα ναυπηγεία της.

Τα τελευταία χρόνια δημιουργούνται όλο και περισσότερες επιτροπές για τον έλεγχο του χρέους των χωρών τους, είτε με πρωτοβουλία των κυβερνήσεων για χρέη προηγούμενων κυβερνήσεων, είτε ανεξάρτητα από τους πολίτες τους ίδιους.

Στη Βραζιλία για παράδειγμα, στο τέλος του 2008 συστάθηκε επιτροπή ορκωτών λογιστών σε στενή συνεργασία με κοινωνικά κινήματα για τον έλεγχο του δημοσίου χρέους, ενώ συνεχίζεται ακόμα η πίεση για την ενσωμάτωση του λογιστικού ελέγχου και στο Σύνταγμα. Αυτή τη στιγμή, η Βραζιλία ξοδεύει σε τοκοχρεολύσια το 36% του προϋπολογισμού της, ενώ για την Υγεία λιγότερο από 5% και για την Παιδεία, λιγότερο από 3%.

Το 2001, στο Περού η επιτροπή ελέγχου συστάθηκε από το ίδιο το Κογκρέσο για τη διερεύνηση του συσσωρευμένου χρέους της προηγούμενης κυβέρνησης Φουτζιμόρι. Ενώ τον Αύγουστο του 2005, για τον έλεγχο του εξωτερικού χρέους της Παραγουάης κινήθηκαν οι ίδιοι οι πολίτες συστήνοντας ειδικές ελεγκτικές επιτροπές.

Στη Βολιβία το Δεκέμβρη του 2009, με απόφαση της Κάτω Βουλής ψηφίστηκε η σύσταση επιτροπής, με τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών για τον έλεγχο του χρέους.

Στις Φιλιππίνες, συμμαχία κοινωνικών κινημάτων απαίτησε από την κυβέρνηση να προβεί σε επίσημο λογιστικό έλεγχο του ιδιαίτερα μεγάλου εξωτερικού χρέους της χώρας. Το κοινοβούλιο, κάτω από την κοινωνική πίεση πήρε πράγματι θετική απόφαση, την οποία όμως σταμάτησε η Γερουσία. Αυτό, κάθε άλλο αποθάρρυνε τους πολίτες, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν σ’ ολόκληρη τη χώρα, οργανώθηκαν, και το 2008 συνέστησαν δική τους ανεξάρτητη επιτροπή ελέγχου.

Η περίπτωση του Εκουαδόρ είναι γνωστή για την ευτυχή της κατάληξη. Κι εκεί, τα κοινωνικά κινήματα που είχαν εν τω μεταξύ δραστηριοποιηθεί από τα πριν, βρήκαν ευήκοον ους στο πρόσωπο του νέου προέδρου Κορέα και με τη βοήθεια διεθνών οργανισμών κατόρθωσαν να διαχωρίσουν το σύνολο του χρέους σε νόμιμο και παράνομο και να το επαναδιαπραγματευθούν με καλύτερους όρους.

Οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες είναι χρεωμένες μέχρι το λαιμό με δάνεια τα οποία ως επί το πλείστον είναι χαρακτηρισμένα ως απεχθή. Η Ζιμπάμπουε ακολουθεί τα βήματα των λατιναμερικάνικων χωρών και οργανώνει επιτροπές πολιτών για τον έλεγχο του δικού της χρέους.

Για την διαλεύκανση και ακύρωση του χρέους αναπτυσσόμενων κυρίως χωρών δραστηριοποιούνται διεθνείς οργανισμοί με σημαντικούς πόρους, εμπειρία και τεχνογνωσία, όπως οι CADTM, EURODAD, και JUBILEE DEBT COALITION, στους οποίους θα μπορούσε να απευθυνθεί και η Ελλάδα, μιας και ανήκει πλέον στην κατηγορία των υπερχρεωμένων και χωρίς καμιά αμφιβολία, καταδικασμένων χωρών.

Στα καθ’ ημάς τώρα. Θα μπορούσαν να συσταθούν και στην Ελλάδα παρόμοιες επιτροπές ελέγχου από πολίτες, με την απαίτηση μέρος του χρέους να κηρυχτεί απεχθές; Κατά τη γνώμη μου, ναι, βάσει μαρτυριών των καθ’ ύλην αρμοδίων.

Δια στόματος λοιπόν του προέδρου του Eurogroup Γιουνκέρ έχουμε την εξής μαρτυρία: «Ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση». Κοντολογίς, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι συνέχιζαν εν γνώσει τους να μας δανείζουν διότι « κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα». Η δήλωση αυτή εμπίπτει σε έναν από τους τρεις λόγους σύμφωνα με τους οποίους ένα χρέος μπορεί να χαρακτηριστεί απεχθές.

Οι δανειακές συμβάσεις, οι λόγοι σύναψης, οι όροι, καθώς και τα επιτόκια δανεισμού, ουδέποτε έγιναν γνωστά στον ελληνικό λαό, ούτε και είναι προσβάσιμα, ακόμα και τώρα, εν μέσω μάλιστα του πυρετού της «Διαύγειας». Άρα, ένας ακόμα όρος του επαχθούς χρέους φαίνεται να ικανοποιείται.

Ωφέλησαν όμως τα δάνεια αυτά τον ελληνικό λαό; Το εάν και κατά πόσον, θα πρέπει να διερευνηθεί. Υπάρχουν όμως τρεις τουλάχιστον γνωστές και ύποπτες υποθέσεις που σχετίζονται με διακίνηση μαύρου χρήματος, με δωροδοκία, σπατάλη και με ιλιγγιώδεις υπερχρεώσεις. Αυτές είναι:
α) οι προμήθειες του δημόσιου τομέα (π.χ. περίπτωση Siemens, με ομολογίες Χριστοφοράκου, Τσουκάτου κ.α.),
β) οι εξοπλισμοί, όπου για ορεκτικό έχουμε τις μαρτυρίες του αναπληρωτή υπουργού εθνικής άμυνας. Λέει λοιπόν ο κ. Μπεγλίτης: «Κάποιοι έγιναν πλούσιοι και βρίσκονται εντός και εκτός του Πενταγώνου». Μιλάει για «κατασκευασμένες αμυντικές δαπάνες», για «πανηγύρι εξοπλισμών», για το ότι «φτιάχτηκαν περιουσίες, ενδεχομένως και πολιτικές καριέρες», και
γ) οι Ολυμπιακοί Αγώνες, οι οποίοι είναι γνωστό ότι κόστισαν πολλές φορές πάνω από τον αρχικό προϋπολογισμό, μπορεί και 20 δις ευρώ, και για τους οποίους η συναίνεση υφαρπάχτηκε μέσα από έντονη και κατευθυνόμενη προπαγάνδα, όπως αποκάλυψε σε πρόσφατο σημείωμά του ο Φ. Συρίγος στην Ελευθεροτυπία (4/1/2011).

Το τελευταίο δε δάνειο των 110 δις αρχίζει ήδη να αποκτά τα χαρακτηριστικά εκείνα που θα μπορούσαν να το τοποθετήσουν στην κατηγορία του απεχθούς. Δεν είναι προς όφελος του ελληνικού λαού, αλλά των πιστωτριών τραπεζών και παρέχεται σε μια ήδη υπερχρεωμένη χώρα.

____________________________________________
Αναδημοσίευση από το «Δρόμο της Αριστεράς», στις 26/2/2011.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ

2011-02-08T15:42:00.000+02:00

Η αραβική Επανάσταση

αλλάζει τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα

(και η γνώμη τριών προσωπικοτήτων για τα γεγονότα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μια από τις σημαντικότερες, βαθύτερες, πολιτικές και κοινωνικές επαναστάσεις στην ιστορία του αραβικού έθνους ξέσπασε στην κοντινή μας Αίγυπτο, κοιτίδα ενός από τους σπουδαιότερους και αρχαιότερους πολιτισμούς.
Η Αιγυπτιακή Επανάσταση, ακόμα στις πρώτες, αρχικές φάσεις, δεν έχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο στην περιοχή, μετά την Αλγερινή Επανάσταση, κυρίως εθνική που απέκτησε όμως στην πορεία και βαθιές κοινωνικές προεκτάσεις, και το Παλαιστινιακό Κίνημα, επίσης κυρίως εθνικό.

Η αφύπνιση των Αράβων, από την Τυνησία μέχρι την Υεμένη, μετατόπισε για πρώτη φορά τον φόβο από το λαό στους σατράπες, απειλώντας το σύνολο των καθεστώτων που στήριξαν την Pax Americana και Israeliana στην στρατηγικά κρισιμότερη περιοχή του πλανήτη. Είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι εξελίξεις, «ανοιχτές» σε πολλές δυνατότητες/«σενάρια», το βέβαιο όμως είναι ότι θα επηρεάσουν βαθιά τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα.
Η αιγυπτιακή επανάσταση χαρακτηρίζεται από μια ευρύτατη, ταχύτατη λαϊκή αυτοοργάνωση. Συγκροτούνται κάθε είδους επιτροπές, από επιτροπές π.χ. για την προστασία των φούρνων μέχρι επιτροπές τήρησης της τάξης. Σε μερικές περιοχές η αστυνομία ζητάει την άδειά τους για να κινηθεί. Στον πυρήνα της εξέγερσης είναι 19 κινήσεις νεολαίας με μισό εκατομμύριο μέλη, σύμφωνα με πληροφορίες από κύκλους της εξέγερσης.
Στο κέντρο του κινήματος είναι η εξέγερση κατά της διαφθοράς, έκφραση του βαθύτερου αιτήματος αξιοπρέπειας των Αράβων, αίτημα στο οποίο οι καλύτεροι αναλυτές αποδίδουν τις ήττες ΗΠΑ/Ισραήλ σε Ιράκ/Λίβανο. Οι Άραβες νοιώθουν βαθιά ταπεινωμένοι από τα καθεστώτα τους, κατεστραμμένοι από τις συνταγές ΔΝΤ που αυτά εφήρμοσαν, βαθειά προσβεβλημένοι από επεμβάσεις, προσβολές, περιφρόνηση που δέχτηκαν από τη Δύση. Η εξέγερσή τους δεν είναι συγκυριακή αναταραχή, αλλά «εκδίκηση της ιστορίας», βαθύ κύμα «μακρού ιστορικού χρόνου», που μπορεί να «συντονισθεί» με τη γενικότερη αφύπνιση της περιφέρειας, αμφισβήτησης του μονοπολισμού που εκφράζεται, με διαφορετικές μορφές και τρόπους, σε Ινδία, Κίνα, Λατ. Αμερική, Ρωσία. Αυτό βέβαια παραμένει υπόθεση εργασίας, υπάρχουν κι άλλες, όπως η πιθανότητα εμφυλίων πολέμων και νέας πολυδιάσπασης του αραβομουσουλμανικού κόσμου, που θα ματαιώσουν τις προσδοκίες των εξεγερμένων. Ήδη, δύο εκατομμύρια αστυνομικοί του καθεστώτος Μουμπάρακ και ένα εκατομμύριο άτομα στενά συνδεδεμένα με το καθεστώς, είναι έτοιμα να ματοκυλίσουν την Αίγυπτο, για να κρατηθούν στην εξουσία. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, όλα δείχνουν ότι το κλειδί των εξελίξεων το κρατάει ακόμα ο στρατός στα χέρια του.
Η αιγυπτιακή εξέγερση, όπως και η τυνησιακή, δεν είναι «ισλαμικές». Φυσικά, το Ισλάμ, σε διάφορες εκδοχές, παραμένει κύριος υποψήφιος ηγέτης της νέας Αιγύπτου, σε συνθήκες ιστορικής χρεοκοπίας του αραβικού εθνικισμού/σοσιαλισμού. Αλλά ούτε βέβαιο ότι θα επικρατήσει είναι, ούτε τι είδους θα είναι. Η επανάσταση υποχρεώνει και την αντιπολίτευση να υποταγεί στις λαϊκές προσδοκίες, διαμορφώνει νέα πολιτικά υποκείμενα. Και η κρίση είναι τόσο βαθειά, που δεν επιδέχεται εύκολες λύσεις. Άραβας συνομιλητής των Αδελφών Μουσουλμάνων μας έλεγε προ μηνών, ότι η οργάνωση απεύχεται να αναλάβει την εξουσία και τις ευθύνες της!

Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή
Το ΥΠΕΞ μάλλον αιφνιδιάστηκε από την αιγυπτιακή εξέγερση. Ανώτερα στελέχη του, που διατηρούσαν άριστες σχέσεις με το αιγυπτιακό καθεστώς, «ορκίζονταν» μέχρι πρότινος, ότι ο υιός Γκαμάλ Μουμπάρακ είναι ο βέβαιος διάδοχος! Τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Οι αραβικές εξεγέρσεις βρήκαν Ελλάδα και Κύπρο, κάποτε τις πιο φιλοαραβικές ευρωπαϊκές χώρες, με ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο και ακτινοβολία σε όλη την Ανατολή, να ολοκληρώνουν ριζική στροφή στη μεσανατολική πολιτική τους. Οι οπαδοί αυτής της στροφής λένε ότι πρέπει να συνεχισθεί, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ έχει ανάγκη Κύπρο και Ελλάδα περισσότερο από ποτέ. Ναι, απαντούν οι σκεπτικιστές, αυτό ακριβώς όμως κάνει επικίνδυνες τις πολύ στενές σχέσεις με αυτή τη χώρα, που είναι σήμερα περισσότερο απομονωμένη από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της και της οποίας μόνο σίγουροι δεν μπορούμε να είμαστε για το μέλλον. Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι το Ισραήλ μπορεί να μπει στον πειρασμό να «κανονίσει» ορισμένους λογαριασμούς του, φερ’ ειπείν με την Τουρκία, μέσω Ελλάδας. Οι περισσότεροι πάντως συμφωνούν ότι θα χρειαστεί πολύ μεγάλη τέχνη για να ελιχθεί η Αθήνα στο μεσανατολικό ναρκοπέδιο, αποφεύγοντας να γίνει μέρος του ηφαιστείου. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, τα προβλήματα της ΕΕ, οι «μη σχέσεις» με τη Ρωσία, καθιστούν επίσης πιο τρωτή και επικίνδυνη τη θέση της Αθήνας και επηρεάζουν αρνητικά τη θέση της Λευκωσίας.

ΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟ 1848
Τρεις άνθρωποι με βαθειά γνώση, και δεκαετίες εμπλοκής στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, μοιράζονται με τους αναγνώστες του «Κ.τ.Ε.» τις εκτιμήσεις τους για τις δραματικές εξελίξεις στην Αραβία. Πρόκειται για τον Κύπριο «Γιατρό» Βάσσο Λυσσαρίδη, τον Αιγύπτιο οικονομολόγο Σαμίρ Αμίν και τον Γάλλο δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιγκνάσιο Ραμονέ.

ΒΑΣΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ
Αγωνία για την Αίγυπτο, επιφύλαξη για τις «συμμαχίες» Ελλάδας/Κύπρου με Ισραήλ
Από αυτούς που γνωρίζουν καλύτερα τη Μέση Ανατολή, «εν όπλοις» σύντροφος των μεγάλων εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων Ασίας και Αφρικής, προσωπικός φίλος των Νάσερ, Αραφάτ και πατρός Ασαντ, ο «Γιατρός» παρακολουθεί με πολύ αγωνία την αιγυπτιακή «εγκυμοσύνη», όπως τη χαρακτηρίζει. Η «δυναστεία» του Μουμπάρακ, κατεξοχήν ανθρώπου των ΗΠΑ στην περιοχή, δεν μπορεί, λέει, να επιβιώσει και ελπίζει στην ουσιαστική επικράτηση των λαϊκών επαναστατικών δυνάμεων που θα εγκαθιδρύσει καθεστώς γνήσιας δημοκρατίας και κοινωνικής προόδου. Μια προοδευτική δημοκρατία στη χώρα των 80 εκατομμυρίων, τόσο κοντά στην Κύπρο, θα έχει ευεργετική επίδραση σε όλους μας, τονίζει, δεν κρύβει όμως και τους φόβους του για ενδεχόμενη «εκτροπή» που να μην εγγυάται τις δημοκρατικές εξελίξεις.
Ο «Γιατρός» μιλάει με νοσταλγία για τον νασερισμό, που αγκάλιασε ο αιγυπτιακός λαός στο παρελθόν, παρόλο που δεν οδήγησε σε πλήρως δημοκρατικό καθεστώς, γιατί του απέδωσε την εθνική αξιοπρέπεια και χτύπησε διαφθορά, φεουδάρχες και μεγάλο κεφάλαιο. Αναγνωρίζει την «αρνητική» πλευρά του, τονίζοντας ότι σε κάθε προβληματική πλευρά αντιστοιχούσε και μια προοδευτική.
«Προσοχή, προσοχή, προσοχή», είναι η συμβουλή του σε όσους ενθουσιάστηκαν με την προοπτική ενός είδους «συμμαχίας» Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ. Χρειάζεται εκμετάλλευση διαφόρων εμπλεκομένων και διαπλεκομένων συμφερόντων στην Αν. Μεσόγειο, απαιτείται όμως σωστή διάγνωση. Εκφράζει αμφιβολίες για το βάθος της τουρκοισραηλινής ρήξης. Τονίζει έντονα ότι, όταν μιλάμε για Μέση Ανατολή, από πλευράς όγκου λαών και διόδων μεταφοράς, μιλάμε κυρίως για τον αραβικό κόσμο. Οι οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες πρέπει να είναι ισορροπημένες, ιδίως σε ότι αφορά τη θέση για το παλαιστινιακό.
Ο Χριστόφιας ακολουθεί, τουλάχιστον μέχρι τώρα, ισορροπημένη πολιτική στο θέμα. Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων κοντά στην Κύπρο είναι σημαντικός παράγοντας εκτιμά, και θετικός και αρνητικός για το νησί. Η ισραηλινή πρόταση για σταθμό υγροποίησης αερίου στην Κύπρο, υποστηρίζει, ενέχει πολλούς κινδύνους και χρειάζεται σοβαρή στάθμιση πριν δοθεί οριστική απάντηση. Και το ζήτημα της ενέργειας και η στάση απέναντι στη Μέση Ανατολή απαιτούν πολύ σοβαρή πολιτική, χωρίς υπερβολές.

ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ
Οι Αμερικανοί δεν αφήνουν την Αίγυπτο, το νέο καθεστώς δεν θα λύσει τα προβλήματα
Βετεράνος του αιγυπτιακού και γαλλικού κομμουνιστικού κινήματος, θεωρητικός της ανάπτυξης, από τους μεγάλους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, φίλος και σύμβουλος του Ανδρέα, ο Αμίν διευθύνει το «Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου», μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα Παρίσι, Κάιρο και Ντακάρ. Η Αίγυπτος, πιστεύει, είναι χώρα-κλειδί για τον έλεγχο των ΗΠΑ στον πλανήτη. Η Ουάσιγκτον δεν θα ανεχθεί την απομάκρυνσή της από την πλήρη υποταγή, που τη χρειάζεται επίσης το Ισραήλ για να συνεχίσει την αποικιοποίηση της Παλαιστίνης. Αυτό επιδιώκει η Ουάσιγκτον με την «ήπια μετάβαση», πιθανώς με παραίτηση Μουμπάρακ και ανάληψη της εξουσίας από τον Σουλεϊμάν της στρατιωτικής κατασκοπείας. Ο Μπαραντέι είναι «φιλελεύθερος» δημοκράτης, χωρίς αντίληψη για την οικονομία και κατανόηση των παραγόντων στη ρίζα της κοινωνικής καταστροφής. Στρατός και Υπηρεσίες θα μπορούσαν να τον δεχθούν ως εταίρο στη μετάβαση, αν αποδεχθεί τον ηγετικό ρόλο τους. Σε περίπτωση ομαλής μετάβασης και εκλογών, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι θα γίνουν η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη. Οι ΗΠΑ το αποδέχονται, τους χαρακτηρίζουν «μετριοπαθείς», που σημαίνει ότι έχουν αποδεχθεί την αμερικανική στρατηγική και θα αφήσουν ανενόχλητο το Ισραήλ. Οι ΑΜ είναι πλήρως υπέρ του υπάρχοντος συστήματος «ελεύθερης αγοράς» που εξαρτά απολύτως την Αίγυπτο από το εξωτερικό και έχουν αντιταχθεί στις εργατικές και αγροτικές κινητοποιήσεις. Οι Αμερικανοί θέλουν «πακιστανικό μοντέλο», συνδυασμό πολιτικού Ισλάμ και στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών. Οι ΑΜ μπορεί να δοκιμάσουν να εκτονώσουν τη βάση τους κατά των Κοπτών. Το κίνημα διαμαρτυρίας έχει τις ρίζες του στην αστική νεολαία, ιδίως διπλωματούχους χωρίς δουλειά, που υποστηρίζονται από τμήματα της μορφωμένης μεσαίας τάξης, δημοκράτες. Το νέο καθεστώς θα τους κάνει ορισμένες μικροπαραχωρήσεις, αλλά δεν θα πάει μακριά. Η κατάσταση θα άλλαζε αν επενέβαινε το εργατικό/αγροτικό κίνημα, αλλά δεν φαίνεται πιθανό. Αν και, όσο η οικονομική διαχείριση γίνεται με βάση το «παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης», δεν μπορεί να λυθεί κανένα από τα προβλήματα που οδήγησαν στο κίνημα διαμαρτυρίας.

ΙΓΚΝΑΣΙΟ ΡΑΜΟΝΕ, πρώην Διευθυντής της Monde Diplomatique
‘Ένα αραβικό και ψηφιακό 1848
‘Οποιος διάβαζε τις εφημερίδες μας και άκουγε τις τηλεοράσεις μας θα νόμιζε, μέχρι πρότινος, ότι υπάρχουν δύο δικτατορίες στη Μέση Ανατολή: το Ιράκ του Σαντάμ και το Ιράν. Τώρα, μάθαμε ξαφνικά ότι δύο ακόμα χώρες, που τις αποκαλούσαμε «φίλες» ή «μετριοπαθείς», η Τυνησία του Μπεν ‘Αλι και η Αίγυπτος του Μουμπάρακ, είναι δικτατορίες! Οι εξεγερμένοι μας ανάγκασαν να πετάξουμε τις μάσκες της υποκρισίας μας. Ο Σαρκοζί ανακαλύπτει, με 23 χρόνια καθυστέρηση, την απελπισία που προκαλούσε το μαφιόζικο καθεστώς Μπεν Αλί. Η Σοσιαλιστική Διεθνής διαγράφει Μπεν Αλί και Μουμπάρακ.
Η Δύση ισχυριζόταν ότι υποστήριζε τις δικτατορίες της Νότιας Ευρώπης εναντίον του κομμουνισμού. Μετά στήριξε τις αραβικές δικτατορίες εναντίον του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Οι αραβικές κοινωνίες δίνουν όμως καταπληκτικό μάθημα σε όσους τις περιγράφουν μανιχαϊστικά, είτε ως υποταγμένους δούλους, είτε ως υστερικούς φανατισμένους. Εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές, χάρη στην δουλειά του Αλ Τζαζίρα, και τι είδαμε; Λαούς που θέλουν κοινωνική πρόοδο, ουδόλως κατειλημμένους από θρησκευτικό φανατισμό, διψασμένους για ελευθερία, αγανακτισμένους με τη διαφθορά, αηδιασμένους με τις ανισότητες, να απαιτούν δημοκρατία. Μοιάζουν με όλες τις άλλες μοντέρνες, φωτισμένες αστικές κοινωνίες. ‘Όπως υποστηρίζει ο Μουλά Χισάμ Ελ Αλαουί: «Οι διαδηλωτές σε Τύνιδα και Κάιρο δεν έχουν κανένα θρησκευτικό σύμβολο. Πρόκειται για ρήξη γενεών που αρνείται τη θέση της «αραβικής εξαίρεσης»… Οι νέες τεχνολογίες του ‘Ιντερνετ προχωράνε το κίνημα…Προτείνουν νέα εκδοχή της κοινωνίας πολιτών όπου η άρνηση του αυταρχισμού πηγαίνει μαζί με την άρνηση της διαφθοράς»
Τα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα κινητοποιήθηκαν ταχύτατα κλονίζοντας σε χρόνο ρεκόρ τις εξουσίες. Είναι μία από τις σπάνιες φορές που η απελπισία των μαζών επέτρεψε τον θρίαμβο μιας επανάστασης προτού τα κινήματα βρουν την ευκαιρία να ωριμάσουν, αναδεικνύοντας εθνικούς ηγέτες.
Η κατάρρευση της τυνησιακής δικτατορίας έπεισε τους αραβικούς λαούς ότι τα καθεστώτα τους είναι «χάρτινες τίγρεις». Αυτό εξηγεί την επαναστατική άνοδο σε Ιορδανία, Υεμένη, Αλγερία, Συρία, Σαουδική Αραβία, Σουδάν και Μαρόκο, όπως στην Ευρώπη του 1848. Το Μαρόκο είναι χώρα πιο διεφθαρμένη από την Τυνησία, με μαφιόζικα κυκλώματα που φτάνουν στο Παλάτι, γενικευμένη πρακτική βασανιστηρίων. Το Παρίσι όμως στηρίζει τον Βασιληά. Οι αρχές του Μαρόκου μετακινούν στρατεύματα σε Ραμπάτ και Καζαμπλάνκα. Στις 29 Ιανουαρίου, ο Βασιληάς του Μαρόκου και οι στενότεροι συνεργάτες του ήρθαν μυστικά στη Γαλλία, να συμβουλευθούν ειδικούς στη διατήρηση της τάξης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Ο μαροκινός λαός είναι όμως έτοιμος να ακολουθήσει το παράδειγμα των εξεγερμένων Αράβων εναντίον μιας ακόμα φίλης μας δικτατορίας.
Κόσμος του Επενδυτή, 6.2.2011
konstantakopoulos.blogspot.com

IMF, ή Δ.Ν.Τ., το Πατριαρχείο του Καπιταλισμού

2011-01-22T01:20:00.000+02:00

Η Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

αφιερώνει το παρακάτω κείμενο στο Δ.Ν.Τ.,

το Πατριαρχείο του Καπιταλισμού,

στους κατά κόσμον αρχιερείς και επισκόπους του

καθώς επίσης και στα πιστά θύματά τους.

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ

του Πωλ Λαφάργκ

Αναδημοσίευση απο το: alfavita.gr

Τα αποσπάσματα που παρουσιάζουμε, προέρχονται απ' το βιβλίο του Πωλ Λαφάργκ Η Θρησκεία του κεφαλαίου. Το βιβλίο αυτό αποτελεί τα πρακτικά ενός (φανταστικού) Διεθνούς Συνεδρίου που έγινε στο Λονδίνο (δεν καθορίζεται η ημερομηνία), κατά τη διάρκεια του οποίου, οι εκπρόσωποι των πιο επιφανών αστών συντάσσουν τα Πρακτικά μιας νέας θρησκείας που θα λατρεύει το Χάος που δημιούργησαν και που ονόμασαν «πολιτισμένο κόσμο». Μιας θρησκείας ικανής όχι μόνο "να σταματήσει την επικίνδυνη εξάπλωση των σοσιαλιστικών ιδεών» αλλά και να δώσει στον χαοτικό και καπιταλιστικό αυτό κόσμο την φαινομενικά οριστική μορφή του. Πρόκειται βέβαια για μια απολαυστική φάρσα του συγγραφέα του πασίγνωστου βιβλίου «Το Δικαίωμα στην Τεμπελιά» (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος και Νησίδες) που τύγχανε να είναι και γαμπρός του Μαρξ. Δυστυχώς το κείμενο αυτό, στο μεγαλύτερο μέρος του, παραμένει ακόμα επίκαιρο...

Η ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΤΟΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

ΕΡΩΤΗΣΗ: Πώς ονομάζεσαι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μισθωτός.

Ε: Ποιοι είναι οι γονείς σου;

Α: Ο πατέρας μου ήταν μισθωτός, καθώς και ο παππούς μου και ο προπάππος μου. Αλλά οι πρόγονοί μου ήταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι. Η μάνα μου ονομάζεται Φτώχεια.

Ε: Από πού έρχεσαι και πού πηγαίνεις;

Α: Έρχομαι από τη Φτώχεια και πηγαίνω στην Εξαθλίωση, περνώντας από το νοσοκομείο όπου το κορμί μου θα χρησιμεύσει για τα πειράματα στα καινούργια σας φάρμακα και για τις έρευνες των γιατρών που περιθάλπουν τους προνομιούχους του Κεφαλαίου.

Ε: Πού γεννήθηκες;

Α: Σε μια σοφίτα, κάτω από την στέγη του σπιτιού που έχτισε ο πατέρας μου και οι συνάδελφοί του.

Ε: Ποια είναι η θρησκεία σου;

Α: Η θρησκεία του Κεφαλαίου.

Ε: Ποια καθήκοντα σου επιβάλλει η θρησκεία σου;

Α: Δυο κύρια καθήκοντα: το καθήκον της παραίτησης και το καθήκον της εργασίας. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να παραιτηθώ από τα δικαιώματά μου πάνω στη γη, την κοινή μας μητέρα, πάνω στα πλούτη που κρύβουν τα σπλάχνα της, πάνω στην γονιμότητα του εδάφους της και την γονιμοποίησή της από τη ζέστη και το φως του ήλιου. Μου επιβάλλει να παραιτηθώ από το δικαίωμα να έχω έλεγχο πάνω στην εργασία των χεριών και του μυαλού μου, μου επιβάλλει ακόμα να παραιτηθώ από τα δικαιώματα πάνω στον ίδιο μου τον εαυτό: από τη στιγμή που περνάω το κατώφλι του εργαστηρίου μου, δεν ανήκω πια στον εαυτό μου, είμαι κτήμα του αφεντικού μου. Η θρησκεία μου μου επιβάλλει να δουλεύω από μικρός ως τον θάνατό μου, να δουλεύω με το φως του ήλιου και της ασετυλίvης, να δουλεύω μέρα νύχτα, να δουλεύω πάνω στη γη, κάτω από τη γη και μες στη θάλασσα. Να δουλεύω παντού και πάντα.

Ε: Σου επιβάλλει και άλλα καθήκοντα;

Α: Ναι. Να συνεχίζω τη νηστεία όλο το χρόνο. Να ζω με στερήσεις χωρίς να χορταίνω ποτέ. Να καταπνίγω όλες τις σαρκικές μου ανάγκες και τις πνευματικές αναζητήσεις.

Ε: Σου απαγορεύει ορισμένα είδη τροφής;

Α: Μου απαγορεύει να αγγίζω το κυνήγι, τα πουλερικά, το μοσχαράκι πρώτης, δεύτερης και τρίτης διαλογής, να γεύομαι τον σολωμό, τον αστακό, τα φρέσκα ψάρια. Μου απαγορεύει να πίνω αγνό κρασί και γάλα έτσι όπως βγαίνει από το μαστάρι της αγελάδας.

Ε: Ποιες τροφές σου επιτρέπει;

Α: Το ψωμί, τις πατάτες, τα φασόλια, το μπακαλιάρο και την ξερή ρέγγα, τα απορρίμματα του κρεοπωλείου, το γελαδινό και αλογίσιο κρέας, τα χοιρινά. Για να ανακτήσω γρήγορα τις εξαντλημένες μου δυνάμεις μου επιτρέπει να πίνω νοθευμένο κρασί, ρακί από πατάτες και "δηλητήριο" από κοκκινογούλι.

Ε: Και ποια καθήκοντα σου υπαγορεύει απέναντι στον εαυτό σου;

Α: Να ροκανίζω τις οικονομίες μου, να ζω μέσα στην βρώμα και την εξαθλίωση. Να φορώ ρούχα σκισμένα, μπαλωμένα, μανταρισμένα, μέχρι να κουρελιαστούν. Να κυκλοφορώ χωρίς κάλτσες και με τρύπια παπούτσια που μουσκεύουν από το βρώμικο παγωμένο νερό των δρόμων.

Ε: Τι καθήκοντα έχεις απέναντι στην οικογένειά σου;

Α: Να απαγορεύω στη γυναίκα και τα παιδιά μου κάθε κοκεταρία, κάθε κομψότητα και εκλέπτυνση. Να τους ντύνω με φτηνοϋφάσματα ίσα για να μη σοκάρουν την αιδώ του μπάτσου. Να τους μάθω να μην παγώνουν το χειμώνα με τα βαμβακερά ρούχα και να μην σκάνε το καλοκαίρι μέσα στα χαμόσπιτα. Να αποτυπώνω στα κεφάλια των μικρών παιδιών μου τους ιερούς κανόνες της εργασίας ώστε να μπορέσουν, από την τρυφερή τους ηλικία, να κερδίσουν τη ζωή τους και να μην ζουν εις βάρος της κοινωνίας. Να τα διδάξω να πλαγιάζουν χωρίς βραδινό και χωρίς φως, να τα εξοικειώσω με την ανέχεια που είναι η μοίρα τους.

Ε: Ποια είναι τα καθήκοντα που η θρησκεία σου σου επιβάλλει απέναντι στην κοινωνία;

Α: Να αυξάνω τον κοινωνικό πλούτο πρώτα με τη δουλειά μου και μετά με τις αποταμιεύσεις μου.

Ε: Τι σου επιβάλλει να κάνεις με τις οικονομίες σου;

Α: Να τις καταθέτω στο Κρατικό Ταμιευτήριο για να καλύπτουν το κρατικό έλλειμμα ή να τις εμπιστεύομαι στις εταιρίες που έχουν ιδρύσει οι φιλάνθρωποι οικονομολόγοι για να τις δανείζουν στα αφεντικά μου. Τις οικονομίες μας πρέπει να τις βάζουμε πάντα στη διάθεση των αφεντικών μας.

Ε: Σου επιτρέπει να αγγίζεις τις καταθέσεις σου;

Α: Όσο το δυνατόν σπανιότερα. Μας επιβάλλει να μην επιμένουμε όταν το Κράτος αρνείται να τις αποδώσει και να παραιτούμαστε από κάθε διεκδίκηση όταν οι φιλάνθρωποι οικονομολόγοι, προλαβαίνοντας τις ανάγκες μας, μας αναγγέλλουν ότι οι οικονομίες μας έγιναν καπνός.

Ε: Έχεις πολιτικά δικαιώματα;

Α: Το κεφάλαιο μου έχει παραχωρήσει την αθώα διασκέδαση να εκλέγω τους νομοθέτες που φτιάχνουν νόμους για να μας τιμωρούν. Αλλά μας απαγορεύει να ασχολούμεθα με την πολιτική και να ακούμε τους σοσιαλιστές.

Ε: Για ποιο λόγο;

Α: Επειδή η πολιτική είναι προνόμιο των αφεντάδων και επειδή οι σοσιαλιστές είναι κατεργάρηδες που μας ληστεύουν και μας κοροϊδεύουν. Μας λένε ότι ο άνθρωπος που δεν εργάζεται δεν πρέπει να τρώει, ότι όλα ανήκουν στους εργάτες αφού εκείνοι τα παράγουν όλα και ότι το αφεντικό είναι ένα παράσιτο που πρέπει να εξολοθρευτεί Η αγία θρησκεία του Κεφαλαίου μας, διδάσκει, αντίθετα, ότι η σπατάλη των πλουσίων γεννά την εργασία που μας δίνει ψωμί, ότι οι πλούσιοι συντηρούν τους φτωχούς, ότι αν δεν υπήρχαν πλούσιοι, οι φτωχοί θα χάνονταν. Μας διδάσκει ακόμα να μην είμαστε τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουμε πως οι γυναίκες και οι κόρες μας θα ήξεραν να ντυθούν με τα μετάξια και τα βελούδα που υφαίνουν, αφού οι ίδιες δεν θέλουν να στολίζονται παρά με κακόγουστα βαμβακερά και πως εμείς δεν θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τα γνήσια κρασιά και να γευτούμε τα ωραία φαγητά, αφού είμαστε συνηθισμένοι σε απαίσια βοδινά και νοθευμένα ποτά.

Ε: Ποιος είναι ο θεός σου;

Α: Το Κεφάλαιο.

Ε: Είναι προαιώνιος;

Α: Οι σοφότεροι ιερωμένοι μας, οι ανώτεροι οικονομολόγοι, ισχυρίζονται ότι υπήρχε από καταβολής κόσμου. Επειδή τότε ήταν πολύ μικρός, ο Δίας, ο Ιεχωβάς, ο Ιησούς και άλλοι ψευτοθεοί, βασίλεψαν στη θέση του και επ’ ονόματί του. Αλλά από το 1500 περίπου, μεγάλωσε και δεν παύει να μεγαλώνει σε όγκο και ισχύ. Σήμερα είναι ο κυρίαρχος του κόσμου.

Ε: Ο θεός σου είναι παντοδύναμος;

Α: Ναι. Η κατοχή του εξασφαλίζει όλα τα επίγεια αγαθά. Όταν αποστρέφει το πρόσωπό του από μια οικογένεια και ένα έθνος, αυτά βυθίζονται στην αθλιότητα και τον πόνο. Η δύναμη του Θεού-Κεφαλαίου μεγαλώνει όσο αυξάνεται ο όγκος του. Κάθε μέρα κατακτά και καινούργια κράτη. Κάθε μέρα μεγαλώνει το κοπάδι των μισθωτών που, σ' όλη τους τη ζωή είναι ταγμένοι να αυξήσουν τον όγκο του.

Ε: Ποιοι είναι οι εκλεκτοί του Θεού-Κεφαλαίου;

Α: Τα αφεντικά, οι καπιταλιστές, οι εισοδηματίες.

Ε: Πώς σε ανταμείβει ο Θεός σου;

Α: Προσφέροντας συνεχώς δουλειά, σε μένα, τη γυναίκα μου και τα μικρό μου παιδιά.

Ε: Αυτή είναι η μοναδική σου ανταμοιβή;

Α: Όχι. Ο Θεός μας επιτρέπει να ικανοποιούμε την πείνα μας καταβροχθίζοντας με τα μάτια τις ορεκτικές βιτρίνες με τα κρέατα και τα τρόφιμα που δεν γευτήκαμε ούτε θα γευτούμε ποτέ, με τα οποία τρέφονται οι εκλεκτοί και οι άγιοι πατέρες. Η καλωσύνη του μας επιτρέπει να ζεστάνουμε τα μουδιασμένα από την παγωνιά μέλη μας κοιτάζοντας τις γούνες και τα παχιά παπλώματα με τα οποία σκεπάζονται οι εκλεκτοί και οι άγιοι πατέρες. Μας παραχωρεί επίσης την εκλεπτυσμένη οπτική απόλαυση να βλέπουμε να περνά εποχούμενη, από τις λεωφόρους και τις πλατείες, η ιερή φυλή των εισοδηματιών και των καπιταλιστών, αστραφτεροί, καμαρωτοί ματσωμένοι, κοιλαράδες, τριγυρισμένοι από ένα συρφετό από βαλέδες με γαλόνια και ψιμυθιωμένες κοκότες. Και καμαρώνουμε στη σκέψη πως αυτά τα θαυμαστά πράγματα, που απολαμβάνουν οι εκλεκτοί και εμείς το στερούμαστε, είναι έργα των χεριών και του μυαλού μας.

Ε: Οι εκλεκτοί ανήκουν σε διαφορετική ράτσα από τη δική σου;

Α: Οι καπιταλιστές πλάστηκαν από τον ίδιο πηλό με τους εργαζόμενους, αλλά επιλέχτηκαν ανάμεσα σε χιλιάδες και εκατομμύρια.

Ε: Τι έκαναν για να αξίζουν μια τέτοια διάκριση;

Α: Τίποτα. Ο Θεός αποδεικνύει την παντοδυναμία του χαρίζοντας την εύνοιά του σε αυτούς που δεν κουράστηκαν να την κερδίσουν.

Ε: Δηλαδή το Κεφάλαιο είναι άδικο;

Α: Το Κεφάλαιο είναι η ίδιο η Δικαιοσύνη. Η δικαιοσύνη του όμως ξεπερνά την αδύνατη νόησή μας. Αν το Κεφάλαιο ήταν αναγκασμένο να παραχωρεί τη χάρη του σε εκείνους που την αξίζουν, δεν θα ήταν καθόλου ελεύθερο, η δύναμή του θα είχε όρια. Το Κεφάλαιο επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του διαλέγοντας τους εκλεκτούς του, αφεντικά και καπιταλιστές, μέσα από το σωρό των ανίκανων, των μασκαράδων, των τιποτένιων.

Ε: Πώς σε τιμωρεί ο θεός σου;

Α: Καταδικάζοντάς με στην ανεργία. Με τον τρόπο αυτό με αφορίζουν. Μου απαγορεύουν το κρέας, το κρασί, τη φωτιά. Με καταδικάζουν να πεθάνω της πείνας, εγώ, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου.

Ε: Ποια σφάλματα πρέπει να διαπράξεις για να καταδικαστείς στην ανεργία;

Α: Κανένα. Το Κεφάλαιο αρέσκεται να επιβάλλει την ανεργία για λόγους που το μικρό μυαλό μας αδυνατεί να συλλάβει.

Ε: Ποιες είναι οι προσευχές σου;

Α: Δεν προσεύχομαι καθόλου με λόγια. Η δουλειά είναι η προσευχή μου. Κάθε προφορική προσευχή θα παρενοχλούσε την αποδοτική προσευχή της δουλειάς, την μόνη προσευχή που είναι αρεστή γιατί είναι η μόνη χρήσιμη και επικερδής για το Κεφάλαιο, η μόνη που δημιουργεί υπεραξία.

Ε: Πού προσεύχεσαι;

Α: Παντού: στη θάλασσα, στη στεριά και κάτω από τη γη, στους αγρούς, τα ορυχεία, τα εργαστήρια και τα μαγαζιά. Για να γίνει δεκτή η προσευχή μας και να ανταμειφθεί, πρέπει να θυσιάσουμε στο Κεφάλαιο τη βούλησή μας, την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σπεύδουμε σε κάθε χτύπημα της καμπάνας, σε κάθε σφύριγμα της μηχανής. Και αφού προσευχηθούμε, πρέπει, σαν αυτόματα, να κουνάμε πόδια και χέρία, να λαχανιάζουμε και να ιδρωκοπάμε, να τεντώνουμε τους μυς, να εξαντλούμε τα νεύρα μας. Πρέπει να είμαστε ταπεινόφρονες, να ανεχόμαστε υπάκουα τις παραφορές και τις βρισιές του αφεντικού μας και των βοηθών του, αφού αυτοί έχουν πάντα δίκιο, ακόμα και όταν φαίνεται ότι έχουν άδικο. Πρέπει να ευχαριστούμε το αφεντικό όταν περικόπτει τον μισθό μας και παρατείνει τις ώρες εργασίας, αφού ό,τι κάνει είναι σωστό και για το καλό μας. Πρέπει να νιώθουμε περήφανοι όταν το αφεντικό και οι βοηθοί του χαϊδολογάνε τις γυναίκες και τις κόρες μας, αφού ο Θεός μας, το Κεφάλαιο, εκτός από το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή και το θάνατό των μισθωτών, τους παραχωρεί και το δικαίωμα να βάζουν χέρι στις εργαζόμενες. Αντί να παραπονεθούμε, αντί να βράσουμε από θυμό, αντί να απεργήσουμε, αντί να επαναστατήσουμε, πρέπει να υπομένουμε όλη τη δυστυχία, να τρώμε βρώμικο ψωμί και να πίνουμε λασπωμένο καφέ. Αφού για να τιμωρήσει την ανυπακοή μας, το Κεφάλαιο οπλίζει το αφεντικό με κανόνια και τουφέκια, με φυλακές και εξορίες, με γκιλοτίνες και αγχόνες.

Ε: Μετά το θάνατο, ποια θα είναι η ανταμοιβή σου;

Α: Πολύ μεγάλη. Μετά το θάνατο, το Κεφάλαιο θα με αφήσει να κάτσω και να ξαποστάσω. Δεν θα υποφέρω πια από το κρύο και την πείνα, δεν θα αγωνιώ για το καθημερινό ψωμί, ούτε για εκείνο της επόμενης μέρας. Θα απολαμβάνω την αιώνια ανάπαυση του τάφου.

Από το περιοδικό DISCORDIA

'ΟΛΑ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ'

2011-01-01T14:41:00.001+02:00

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ,

ΑΛΛΑ..... 'ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑ ΚΙΝΕΙ'

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

2010-12-31T15:23:00.000+02:00

ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ

ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΝΑΠΟΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ‘ΡΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΗ

Θα μπορούσε η ζωή μας να είναι έτσι, όπως τη φαντάστηκε ο Γούντι Άλλεν.

Δυστυχώς η Μάνα-Φύση δεν είχε τη φαντασία του και την έκανε ανάποδα, με

αποτέλεσμα να μην μπορούμε να τη γυρίσουμε από την καλή σαν να ήτανε κάλτσα.

Μπορούμε όμως κι’ αυτή την ανάποδη ζωή μας να την κάνουμε καλύτερη. Πως;

Μα να την απαλλάξουμε από τις αναποδιές μας, από τους ανάποδους που μας

κυβερνάνε ανάποδα και από τις ανάποδες συνθήκες εργασίας που μας

επιβάλλουν ανάποδοι νόμοι, ανάποδων νομοθετών και ανάποδων αφεντικών.

Να την απαλλάξουμε γενικά από κάθε είδους αφεντικό, γιατί

όλα τα αφεντικά είναι ανάποδα και κάνουν τη ζωή μας σχέτη αναποδιά.

Τότε μπορεί, η ζωή μας, να γίνει καλύτερη και από αυτή τη

φαντασίωση του Γούντι Άλλεν.

Κώστας Λάμπος

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Η επόμενη ζωή μου *

Από τον Γούντι Άλλεν

Την επόμενη ζωή μου θέλω να την ζήσω ανάποδα.

Ξεκινάς από νεκρός. – ‘Έτσι το γλιτώνεις αυτό.

Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο και αισθάνεσαι

κάθε μέρα και καλύτερα.

Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο

γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος.

Πηγαίνεις και εισπράττεις την σύνταξή σου και μετά

όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα

χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα

την πρώτη μέρα στην δουλειά.

Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις

νέος και να χαρείς την ζωή.

Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι

‘ατακτούλης’. Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.

Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις.

Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι τη στιγμή που γεννιέσαι.

Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές

Spa με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση

και πλήρη εξυπηρέτηση, μεγαλύτερο χώρο

κάθε μέρα και – Νάτο !!

Τελειώνεις σαν ένας οργασμός..

· Σε ελεύθερη μετάφραση.

ΚΑΙ ΜΗΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ. ΑΡΚΕΤΑ ΕΚΑΝΕ Η ΜΑΝΑ-ΦΥΣΗ ΓΙΑ ΜΑΣ.

ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΚΙ’ ΕΜΕΙΣ ΓΙ’ ΑΥΤΗ. ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ

Ωδή στον Θησέα του 21ου αιώνα

2010-12-29T16:31:00.002+02:00

Ωδή στον Θησέα του 21^ου αιώνα

Κάθε αναπνοή και μια ευχή,

Κάθε ώρα και μια προσευχή,

Κάθε βδομάδα και μια ελπίδα,

Κάθε μήνα και μια προσδοκία

Κάθε πρωτοχρονιά ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ,

Ο Μινώταυρος τρέφεται με νέα κορμιά,

Διώχνει τη μπόρα η καταιγίδα…

Χρόνια, αιώνες τώρα, τα ίδια και τα ίδια,

Άδειες Ευχές, φοβισμένες προσευχές,

Κούφιες ελπίδες, Προσδοκίες ζωσμένες με φίδια.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ από φτηνά γιορτινά στολίδια,

Κι’ ήταν η μια χειρότερη από την άλλη

Κι’ όλοι μας απ’ το κακό στο χειρότερο χάλι,

Βία, αίμα, πείνα, σκοτάδι και αδικίες με το τσουβάλι.

Φταίω εγώ, μήπως εσύ και όλοι οι άλλοι, φταίμε όλοι,

Που μας ξεζουμίζουν κεφαλαιοκράτες, ηγέτες, θεοί και διαβόλοι,

Που γεννιόμαστε για να ζήσουμε ως πλανητικοί διαβάτες,

Και ψευτοζώντας πεθαίνουμε ως δούλοι, κολίγοι κι’ εργάτες.

Η φτώχια μας γεννάει τα πλούτη τους,

Η άγνοιά μας θρέφει την αιμοσταγή εξουσία τους,

Ο Φόβος μας ποτίζει τη δύναμή τους,

Εφιάλτες μας γίνονται νόμοι και σχεδιασμοί τους…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, Νέα Γενιά, πες και ξεκίνα,

Της γνώσης τη φλόγα άναψε, κάψ’ τη σκούρα κουρτίνα,

Κατάργησε κεφαλαιοκράτες, ηγέτες, χαζοθεούς και διαβόλους,

Τα πλούτη του κόσμου μοίρασε ίσα σε όλους,

Χαρά όλοι για να ’χουνε, κοινούς και άξιους ρόλους.

Κι’ αφού σκοτώσεις το Μινώταυρο, γύρνα Αθήνα,

Λευτέρωσε τους σκλάβους της και αγόρευσε στην Πνύκα,

Λαούς και πόλεις του κόσμου ένωσε, διώξε την τυραννία,

Άμεση Δημοκρατία φύτεψε και τρύγα τους καρπούς της,

Και τα όνειρά σου ας γίνουνε εφιάλτες στους εχθρούς της.

Θησέα, Οικουμενικέ Λαέ, η Αθήνα του 21^ου αιώνα,

σε καλεί να την χτίσεις με γνώση, όραμα κι’ αγώνα,

ο Μέγα-Αλέξανδρος απέθανε μαζί και η γοργόνα,

Σκότος και Φως συγκρούονται σε Νέο Μαραθώνα.

Κώστας Λάμπος, 22 Δεκέμβρη 2010

http://www.epithesh.blogspot.com,

ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΡΑΤΙΑ-ΔΟΥΛΟΚΡΑΤΙΑ-ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ-ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

2010-12-24T19:04:00.003+02:00

WikiLeaks:

"Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματικής

αποστολής 'συνεργάζεται' με τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και από κοινού προετοίμαζαν αποφάσεις της Βουλής".

"Αμερικανοί διπλωμάτες..., αναφέρουν
ότι η Ντόρα Μπακογιάννη γνώριζε
για τη δραστηριότητα του Μαυρίκη στις

υποκλοπές, και μάλιστα ενέκρινε τις

παρακολουθήσεις και καταγραφές των
ευαίσθητων τηλεφωνικών επικοινωνιών
που είχαν κορυφαία πολιτικά

πρόσωπα της εποχής, μεταξύ των οποίων

και ο Ανδρέας Παπανδρέου".

Εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», 24.12.2010

Divide et impera

2010-12-23T23:32:00.000+02:00

[Δρόµοι]. Του Ρούσσου Βρανά

ΤΑ ΝΕΑ, Τετάρτη, 22. Δεκέμβρη 2010

Οποιος θέλει... να κάνει έναν δυσαρεστηµένο εργαζόµενο, να τα πάρει στο κρανίο, δεν έχει παρά να του δείξει τον χειρότερο «εχθρό» του: έναν δηµόσιο υπάλληλο.
Αυτό κάνουν σήµερα οι κυβερνήσεις.
Για να αποφύγουν την οργή των εξαθλιωµένων εργαζοµένων του...
ιδιωτικού τοµέα, τους δείχνουν τους χαρτογιακάδες που «ροκανίζουν τα λεφτά των φορολογουµένων».
Αυτό κάνουν στην Ευρώπη. Αυτό κάνουν και στην Αµερική.

Μια αµερικανική... έρευνα, όµως, που έγινε στις ανατολικές ΗΠΑ από το Κέντρο Οικονοµικής Πολιτικής και Ερευνας και από το Ερευνητικό Ινστιτούτο Πολιτικής Οικονοµίας, έρχεται να διαλύσει τον µύθο των «κακοµαθηµένων» δηµοσίων υπαλλήλων. ∆ιαπιστώνει µάλιστα πως οι δηµόσιοι υπάλληλοι είναι αδικηµένοι, αφού «αµείβονται λιγότερο από όσο οι συνάδελφοί τους του ιδιωτικού τοµέα».

Πέρα από τη σύγκριση, όµως, µπαίνει ένα ερώτηµα: Γιατί άραγε ο δηµόσιος τοµέας έχει γίνει ένας τόσο εύκολος στόχος για τους απανταχού δηµαγωγούς πολιτικούς;
Στο περιοδικό «Ατλάντικ» η δηµοσιογράφος Μισέλ Τσεν δίνει την απάντηση:

«Αυτή η ύπουλη εκστρατεία κατά των εργαζοµένων του δηµόσιου τοµέα έχει για στόχο της το τελευταίο οχυρό της συνδικαλισµένης εργασίας».

Στην περίπτωση της Αµερικής, το 37% των δηµοσίων υπαλλήλων είναι µέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων, δηλαδή πενταπλάσιοι από τους συνδικαλισµένους εργαζόµενους του ιδιωτικού τοµέα. Και αποτελούν εµπόδιο στις κυβερνητικές πολιτικές των περικοπών και των ιδιωτικοποιήσεων της δηµόσιας περιουσίας, που προωθούνται µε το ίδιο πείσµα τόσο στην Αµερική όσο και στην Ευρώπη.

Κατεστραµµένοι από την ύφεση κάποιοι εργαζόµενοι του ιδιωτικού τοµέα, µπορεί να βρίσκουν παρηγοριά επιτιθέµενοι στους δασκάλους των παιδιών τους ή στους οδοκαθαριστές της γειτονιάς τους. Ναι, είναι πιο εύκολο αυτό, αλλά δεν θα τους βγάλει ποτέ από τη δύσκολη θέση αν δεν αναζητήσουν τους πραγµατικούς υπαίτιους για την αθλιότητά τους.

Στο βιβλίο της...
«Ενα άλλο είδος δηµόσιας εκπαίδευσης», η Πατρίσια Χιλ Κόλινς εξηγεί πώς φτάσαµε να ταυτίζουµε το δηµόσιο µε το υποδεέστερο.

«Οι ιδέες για τα οφέλη των ιδιωτικοποιήσεων ενθάρρυναν τον λαό να πιστέψει πως οτιδήποτε δηµόσιο είναι χαµηλότερης ποιότητας», γράφει η συγγραφέας. «Η παρακµή των σχολείων, της δηµόσιας υγείας, των δρόµων, των γεφυρών και των µεταφορών, η οποία προέκυψε από την απροθυµία του κράτους να χρηµατοδοτήσει αυτούς τους δηµόσιους θεσµούς, οδήγησε στη διάβρωση και στον ευτελισµό του δηµοσίου».

Και ο καθαγιασµός του ιδιωτικού κέρδους εξέθρεψε την εχθρότητα του λαού προς καθετί δηµόσιο, προσθέτει η Ιβ Γιούιν, πάλι στο περιοδικό «Ατλάντικ»:

«Αντί να υποκύπτουµε, καθώς οι βιβλιοθήκες µας, τα σχολεία µας, οι δρόµοι µας, ακόµη και τα παρκόµετρα περνούν στα χέρια σκοτεινών συµφερόντων, που δεν ασκούµε πάνω τους κανέναν έλεγχο, πρέπει να διεκδικήσουµε ξανά το δηµόσιο, το οποίο εδώ και χιλιάδες χρόνια εξασφάλιζε την επιβίωσή µας».

Η απόρριψη...
του δηµόσιου, του συλλογικού, προκειµένου να ασπαστούµε την ελευθερία των αγορών, δεν µας προσφέρει παρά µονάχα µια απατηλή και ρηχή απελευθέρωση: την απελευθέρωση από εκείνους ακριβώς τους θεσµούς, που κρατούν τις κοινωνίες µας αλληλέγγυες και ενωµένες.

ΠΗΓΗ: τα νεα on-line, rvranas@otenet.gr

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΗ . ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΌΤΗΤΑ

2010-12-02T19:18:00.002+02:00

Επιπτώσεις σε υγεία και περιβάλλον

από πιθανές ενεργειακές επενδύσεις

στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη

Από το Εργαστήριο Υγιεινής και Προστασίας Περιβάλλοντος της Ιατρικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης αποστέλλεται προς τους συντάκτες θεμάτων υγείας και περιβάλλοντος των ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων ενημέρωσης το ακόλουθο κείμενο:

Τα ενεργειακά θέματα και οι πιθανές επιπτώσεις τους στην υγεία των πολιτών και του περιβάλλοντος, φαίνεται ότι απασχολούν πλέον καθημερινά τους πολίτες της περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της Θράκης, οι γεωτρήσεις πετρελαίου στη θαλάσσια περιοχή της Θάσου, καθώς και οι συζητήσεις για ανθρακική μονάδα στην Καβάλα και καύση για ηλεκτροπαραγωγή των κοιτασμάτων λιγνίτη και τύρφης της πεδιάδας Δράμας, Καβάλας και Σερρών, είναι σαφές ότι αποτελούν κίνδυνο τόσο για το περιβάλλον (ατμόσφαιρα, ύδατα, εδάφη, οικοσύστημα), όσο και για την υγεία του γενικού πληθυσμού και των εργαζομένων.

Συζητώντας ειδικότερα γιά τον Τυρφώνα των Φιλίππων αξίζει να αναρωτηθεί κανείς άν είναι μονόδρομη επιλογή η καύση του για ηλεκτροπαραγωγή. Η εκδοχή αυτή έχει συζητηθεί στο παρελθόν τουλάχιστο δυό φορές: στις αρχές της δεκαετίας του 1970, οπότε είχε μονοδρομηθεί η συνεργασία με την σοβιετική εταιρεία Energomassexport για ανάπτυξη ατμοηλεκτρικών σταθμών, πρόγραμμα που εγκαταλείφθηκε στο παρά πέντε μετά τις κινητοποιήσεις των αγροτών της περιοχής και τη συμμετοχή στις διαμαρτυρίες και του τότε κ.κ. Αμβρόσιου, Μητροπολίτη Ελευθερουπόλεως. Ακολούθως επανήλθε το θέμα στα τέλη της δεκαετίας του 1980 με τη διατύπωση από την πλευρά της ΔΕΗ της πρόθεσής της για ανάπτυξη 6 ατμοηλεκτρικών σταθμών, που θα χρησιμοποιούσαν ως καύσιμο για ηλεκτροπαραγωγή τους λιγνίτες της Μαυρολεύκης και την τύρφη Φιλίππων. Μετά από κινητοποιήσεις των πολιτών της Δράμας και παρά το γεγονός ότι οι προθέσεις της ΔΕΗ ήταν ήδη ενταγμένες στο δεκαετές πρόγραμμα της επιχείρησης, στις αρχές της δεκαετίας του 1990 αποσύρθηκε και πάλι λόγω της ασυμφωνίας της τοπικής κοινωνίας, όπου δραστηριοποιήθηκε η συντριπτική πλειοψηφία των τοπικών φορέων με πρωτοβουλία πρωτίστως της Οικολογικής Κίνησης Δράμας και πρωτεργάτη τον Καθηγητή κ. Κ. Δοματζόγλου.

Για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη έχει γίνει ήδη πολύς λόγος, με πρωταγωνιστικό ρόλο του Ιατρικού Συλλόγου Εβρου και του Προέδρου του Δρ. Δ. Αναστασιάδη. Επιπροσθέτως, παρά το γεγονός ότι έχουν εγκαταλειφθεί τα ερευνητικά προγράμματα που είχαν ξεκινήσει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης σε συνεργασία με την Επιτροπή Διαβούλευσης Αγωγού, συνεχίζονται από το Εργαστήριο Υγιεινής και Προστασίας Περιβάλλοντος της Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ όσες μελέτες εντάσσονται στα γνωστικά πεδία του. (Ηδη έχει εκδοθεί ένα τεύχος 60 σελίδων, που αφορά Ζητήματα Δημόσιας Υγείας και Δημόσιας Υγιεινής σχετικά με τη συζητούμενη κατασκευή και λειτουργία του Πετρελαιαγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, δεύτερη κατά σειρά έκδοση στα πλαίσια της ενότητας Κείμενα Εργασίας και Τεκμηρίωσης στην Περιβαλλοντική Εκπαίδευση και την Αγωγή και Προαγωγή Υγείας, ηλεκτρονικά διαθέσιμο στην ιστοσελίδα http://utopia.duth.gr/~tconstan/agwgos2.pdf).

Πολύ ενδιαφέρουσα θα ήταν η εκδοχή της πολυεπιστημονικής προσέγγισης για το σύνολο των υγειονομικών και περιβαλλοντικών επιπτώσεων των σχετιζόμενων με την ενέργεια αναπτυξιακών προθέσεων στην περιοχή μας, με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων επιστημονικών φορέων της περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Το μείζον θέμα είναι η συνεχής παρακολούθηση της ποιότητας υδάτων, εδαφών και αέρα, ανεξάρτητα από τις όποιες επενδυτικές δράσεις. (Αλλωστε, ακόμα και η γεωργική εκμετάλλευση εμπεριέχει κινδύνους τόσο για τον γενικό πληθυσμό, όσο και για τους εργαζόμενους. Ειδικά μάλιστα για τους αγρότες της περιοχής είναι σε εξέλιξη σχετικές μελέτες του Εργαστηρίου Υγιεινής και Προστασίας Περιβάλλοντος της Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ, που μέχρι τώρα έχουν δείξει επιβάρυνση του υδροφόρου ορίζοντα σε περιοχές εντατικών καλλιεργειών).

Βεβαίως, το πρώτιστο μέλημα θα πρέπει να είναι η ανάπτυξη στα πλαίσια της αειφορίας, αλλά ειδικά για την περίπτωση του Τυρφώνα των Φιλίππων η εκδοχή της καύσης για ηλεκτροπαραγωγή δεν φαίνεται να συνάδει διόλου με αειφορία, αφού πρόκειται για αυτονόητα καταστροφική μέθοδο. Αν πρέπει υποχρεωτικά να γίνει «αξιοποίηση» του Τυρφώνα της πεδιάδας Φιλίππων - Δράμας με στόχο να υπάρξουν ενεργειακά οφέλη, ακόμα και η εκδοχή της καλλιέργειας ενεργειακών φυτών, προφανώς είναι πλέον συμφέρουσα και θα άξιζε τον κόπο να απασχολήσει τόσο τους ειδικούς επιστήμονες, όσο και τους καλλιεργητές. Φυσικά παραμένει το θέμα της παραγωγής διοξειδίου του άνθρακα σε μια περίοδο που η διεθνής κοινότητα έχει ευαισθητοποιηθεί στα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής και των επιπτώσεων στην υγεία των πολιτών και του πλανήτη και δεν μπορεί να αναδεικνύεται ως μείζον ζήτημα η οικονομοτεχνικής φύσης πρόθεση εμπλοκής ιδιωτών στην παραγωγή ενέργειας. Θα μπορούσε να ιδρυθεί από τοπικούς φορείς μια εταιρεία για την καλλιέργεια ενεργειακών φυτών (με τη συμβολή συναδέλφων της Πολυτεχνικής Σχολής ΔΠΘ, οι οποίοι διαθέτουν σχετική τεχνογνωσία), λειτουργώντας ανταγωνιστικά σε εταιρείες, που πιθανόν έχουν την πρόθεση της καύσης των κοιτασμάτων για ηλεκτροπαραγωγή.

Θ.Κ. Κωνσταντινίδης

Αν. Καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΔΠΘ

ΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

2010-11-23T13:33:00.000+02:00

Αυτά τα δεκάχρονα παιδιά βιώνουν τις συνέπειες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης και βλέπουν εφιάλτες. Τι θα γίνει όταν στα δεκαοχτώ τους καταλάβουν ποιές είναι οι αιτίες και ποιοί οι υπεύθυνοι αυτής της κρίσης που τους στραγγάλισαν την παιδικότητά τους

και δολοφόνησαν τα όνειρά τους;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΕΊΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανισμό

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

____________________________________________________
ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 23.11.2010

ΒΟΛΙΒΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ. ΑΒΟΛΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

2010-11-17T17:28:00.001+02:00

Βολιβία:

Νομοσχέδιο για

εθνικοποίηση του συνταξιοδοτικού

και μείωση των ορίων ηλικίας*

Την ώρα που στην Ελλάδα το συνταξιοδοτικό οδεύει προς τους ιδιώτες και τα όρια ηλικίας ανέβηκαν, η κυβέρνηση της Βολιβίας υπό τον Έβο Μοράλες, ανακοίνωσε χθες, Τρίτη, ότι συμφώνησε στις διατάξεις νομοσχεδίου για την εθνικοποίηση του συνταξιοδοτικού συστήματος στη χώρα και την μείωση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 58 έτη.

Το φιλόδοξο μεταρρυθμιστικό νομοσχέδιο, που θα σημάνει την διάλυση των δύο ιδιωτικών συνταξιοδοτικών ταμείων που διαχειρίζονταν το σύστημα επί χρόνια, πρόκειται να σταλεί το ταχύτερο στο Κογκρέσο, δήλωσε ο πρόεδρος Έβο Μοράλες. Το νομοσχέδιο αποτελεί προϊόν τεσσάρων ετών διαπραγματεύσεων με συνδικαλιστές.

Πέραν της μείωσης του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 58 από τα 65 χρόνια, οι μητέρες και οι εργαζόμενοι σε ορυχεία και μεταλλεία θα δικαιούνται συνταξιοδότησης σε μικρότερη ηλικία.

«Χαράσσουμε νέα πολιτική για την αναδιανομή των εισφορών των εργαζομένων, σε αναζήτηση χαμηλότερου ποσοστού φτώχειας και περισσότερης ισότητας», δήλωσε ο Μοράλες, πρώτος ιθαγενής πρόεδρος της Βολιβίας. Βάσει του νομοσχεδίου, που ο Μοράλες κάλεσε το Κογκρέσο να εγκρίνει τις επόμενες εβδομάδες, το κρατικό σύστημα διαχείρισης των συντάξεων θα αρχίσει να αντικαθιστά τα ιδιωτικά ταμεία από το 2011.

Δεν υπήρξε επίσημη αντίδραση από τις δύο ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες που διαχειρίζονται το σύστημα, την Prevision, θυγατρική της Ισπανικής BBVA, και τη Futuro, θυγατρική της Ελβετικής Zurich Financial Services. Οι δύο εταιρίες χειρίζονται τα συνταξιοδοτικά ταμεία που καλύπτουν 1,3 εκατ. πολίτες της Βολιβίας, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία. Ο Μοράλες επιδιώκει να αντιστρέψει το κύμα των ιδιωτικοποιήσεων που είχε διεξαχθεί την δεκαετία του 1990--ήδη έχει εθνικοποιήσει μια σειρά εταιριών κοινής ωφέλειας, ενεργειακούς και ορυκτούς πόρους.

____________________

*Αναδημοσίευση από www.TVXSgr,

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

2010-11-12T23:35:00.000+02:00

ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ

ΩΣ ΛΟΓΟΣ

«To παρακάτω σχόλιο ανώνυμου δημισοεύτηκε στην ιστοσελίδα infognomon.blogspot.com
Πολλοι άνθρωποι μπερδεύτηκαν στον πρώτο γύρο των εκλογών, πολύ μπερδεύονται και στον δεύτερο. Να καταψηφίσω Παπανδρέου και μνημόνιο ή να μην καταψηφίσω; Να ψηφίσω τους άλλους καραγκιόζηδες της δεξιάς και της αριστεράς, ή να ψηφίσω άκυρο και λευκό; Μήπως πρέπει να απέχω; Εχουμε εναλλακτικήγ λύση; Τι θα βγει από τις εκλογές;
Η συζήτηση είναι ενδιαφέρουσα, αλλά δεν πάει πουθενά. Σήμερα, το θέμα του Μνημονίου δεν το βάζει στην ατζέντα ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς,ο Τσίπρας ή το ΚΚΕ. Το βάζει η ίδια η ζωή. Ας σκεφτούμε τα δύο πιο ακραία ενδεχόμενα, στο ένα το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ κερδίζει όλους τους δήμους και περιφέρειες, στο άλλο τους χάνει. Με ποιό από τα δύο αποτελέσματα θα χαρεί η Μέρκελ, το ΔΝΤ, η ελληνική και διεθνής αντίδραση; Πιό από τα δύο αποτελέσματα θα διευκολύνει και πιο θα δυσκολέψει τον ΓΑΠ να συνεχίσει τον καννιβαλισμό της ελληνικής κοινωνίας, να στείλει περισσότερους συνταξιούχους στα παγκάκια και στα θυμαράκια, περισσότερους εργαζόμενους στην ανεργία; Ποιό από τα δύο αποτελέσματα θα θέσει περισσότερο σε κίνδυνο την εθνική κυριαρχία του ελληνικού λαού;
Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνιστούν εναλλακτική για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Σημαίνει αυτό ότι πρέπει να αφήσουμε ανενόχλητο τον ΓΑΠ; Να γίνουμε, ηθικά και πολιτικά συνυπεύθυνοι με την καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας; Να τον αφήσουμε να κάνει αυτό που θέλει, ελπίζοντας ίσως ότι εμείς ατομικά θα γλυτώσουμε;
Δεν αμφισβητώ τα ευγενή κίνητρα μιας μερίδας τουλάχιστο των απεχόντων. Ιστορικά, ο πιο γνωστός οπαδός της αποχής ήταν ο Πόντιος Πιλάτος. Δεν έμεινε όμως γνωστός γιατί απέφυγε να βάψει τα χέρια του στο αίμα, αλλά γιατί επέτρεψε τη Σταύρωση».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ-ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟ

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΟΥ

ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ;

Αυτή η λογική, αγαπητοί μου Φίλοι, συντάκτες και αποστολείς του παραπάνω σχολίου, κινείται στον παραλογισμό που υποστηρίζει ότι ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου. Όμως επειδή το παιχνίδι στην αστική δημοκρατία του κεφαλαίου παίζεται στη βάση αυτού του παραλογισμού, σύμφωνα με τον οποίο οι ταξικοί εχθροί της εργαζόμενης κοινωνίας, για τα δικά τους συμφέροντα, ανταγωνίζονται για να την κάνουν "φίλο" τους, δηλαδή οπαδό και ψηφοφόρο τους, η εργαζόμενη κοινωνία αναγκάζεται να είναι προσεχτική στις επιλογές της. Γι’ αυτό και προσπαθεί, όσο η προπαγάνδα και η παραπλάνηση της το επιτρέπουν, να επιλέγει αυτό που στην εκάστοτε τρέχουσα συγκυρία είναι λιγότερο κακό γι’ αυτήν, όταν και εφόσον δεν μπορεί ακόμα να απαλλαγεί από όλους τους ταξικούς εχθρούς και αυτόκλητους σωτήρες της και συνακόλουθα από το σύστημα που τους εκτρέφει, δηλαδή τον καπιταλισμό, και να αντικαταστήσει την αστική ψευτοδημοκρατία με την Άμεση Δημοκρατία.

Με το κάλεσμά σας καλείτε την εργαζόμενη ελληνική κοινωνία να ψηφίσει Ψωμιάδη αντί Μπόλαρη, Γκιουλέκα αντί Μπουτάρη και Κακλαμάνη αντί Καμίνη και έχετε και την απαίτηση να σας πάρει στα σοβαρά, να σας θεωρήσει προοδευτικούς ανθρώπους και ενδεχόμενα να σας ακολουθήσει.

Βέβαια είναι αξιοπρόσεκτο πως ενώ θεωρείτε πως «Ούτε η ΝΔ, ούτε το ΚΚΕ, ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνιστούν εναλλακτική για τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού», δεν υποδείχνετε καμιά εναλλακτική επιλογή, εκτός αν αφήνετε να εννοηθεί πως αυτή θα μπορούσε να είναι το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, τον οποίο παραλείψατε να συμπεριλάβετε στη σχετική αναφορά σας. Γιατί δεν φαντάζομαι πως εννοείτε ως εναλλακτική επιλογή το εκκολαπτόμενο κόμμα του Μητσοτάκη. Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς άλλους ακόμα, ο συλλογισμός σας δεν αντέχει σε καμιά λογική και γι’ αυτό η εργαζόμενη κοινωνία δεν μπορεί και δεν πρέπει να δεχτεί το κάλεσμά σας, γιατί αυτό δεν στερείται σκοπιμότητας και μάλιστα σκοπιμότητας με σαμάρι.

Ο κόσμος πρέπει να πάει στις κάλπες με κρύο κεφάλι και να ψηφίσει αυτούς που θεωρεί καλύτερους-ικανότερους-εντιμότερους για τον τόπο και να πάρει τις ευθύνες του για τις επιλογές του, για να καταλάβει κάποτε πως αντι να τον κυβερνούν εναλλάξ επαγγελματίες-αχυράνθρωποι και κόμματα του κεφαλαίου, θα ήταν καλύτερα να μάθει να αυτοκυβερνιέται, στα πλαίσια της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ και του Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού της Αταξικής Κοινωνίας.

Για την ώρα καλό είναι να γνωρίζουμε όλοι πως τις κακές κυβερνήσεις και τους κακούς δημάρχους τους εκλέγουν καλοί άνθρωποι που ψηφίζουν από ατομική ιδιοτέλεια ή δεν πάνε να ψηφίσουν. Ψηφίζοντας μαθαίνουμε πως η αστική αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι παρά η δικτατορία του κεφαλαίου και πως η δική μας δημοκρατία, είναι η Άμεση Δημοκρατία στην οικονομία και στην κοινωνία, την οποία η εργαζόμενη κοινωνία-ανθρωπότητα πρέπει να κατακτήσει, αλλά με γνώση, επίγνωση και σύνεση.

Για την Πρωτοβουλία Διαλόγου για ένα Νέο Ουμανσιμό

Κώστας Λάμπος

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΡΜΑΓΚΑΣ

2010-10-14T22:53:00.005+03:00

Οι Νόμοι, τα Μνημόνια, η Μαρμάγκα
και ο Φόβος του «Ιστού της Αράχνης»[1]

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

«Οι νόμοι είναι σαν τους ιστούς της αράχνης.

Οι μικροί πιάνονται, οι μεγάλοι τους ξεσκίζουν»

Σόλων ο Νομοθέτης

Πρώτος ο Θρασύμαχος[2] μας δίδαξε πως το Δίκαιο δεν εκφράζει παρά το συμφέρον του ισχυρότερου. Ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ διερμηνεύοντας την περιπέτεια των Αφροαμερικανών συμπολιτών του διακήρυξε πως «ο νόμος και η τάξη υπάρχουν για να εδραιώνουν τη Δικαιοσύνη. Όταν αποτυγχάνουν σ’ αυτόν τους το σκοπό, γίνονται τα φράγματα που μπλοκάρουν τη ροή της κοινωνικής προόδου» και συνεπώς χρέος της εργαζόμενης ανθρωπότητας είναι να ανατρέψει τα συμφέροντα των ισχυρών και να αλλάξει τους άδικους νόμους.

Από τη στιγμή, λοιπόν, που ο νόμος εκφράζει το δίκαιο του ισχυρότερου, το δίκαιο του εξουσιαστή, το δίκαιο του κατέχοντος, δηλαδή το δίκαιο του δουλοκτήτη, του φεουδάρχη, του κεφαλαιοκράτη και του γραφειοκράτη, αυτό σημαίνει πως εμπεριέχει βία και αδικία, οπότε είναι φυσικό για τους πολλούς, για τους εξουσιαζόμενους και οικονομικά και κοινωνικά εκμεταλλευόμενους δούλους, δουλοπάροικους και μισθωτούς, που δεν έχουν δικούς τους νόμους και ζουν με τους ξένους νόμους, να αφήνει μια αίσθηση αδικίας και μάλιστα μιας «αδικίας που την επιβάλλει ο Νόμος», του εκάστοτε νομοθέτη, ως ιστός της εκάστοτε «Μαρμάγκας».

Το ρόλο της «Μαρμάγκας» η άρχουσα τάξη τον αναθέτει στο μηχανισμό της «Δικαιοσύνης», η ηγεσία της οποίας, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, κι’ όχι μόνο, διορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, σε αντίθεση με την «αρχή της διάκρισης των εξουσιών». Άμεση συνέπεια αυτής της σχέσης εξάρτησης της «Δικαιοσύνης» από την εκτελεστική εξουσία είναι, οι δοτές ηγεσίες της «Δικαιοσύνης», να καταδικάζουν τον Κολοκοτρώνη, ή τον Μπελογιάννη, τον εκάστοτε πολιτικό, κομματικό και οπωσδήποτε πάντα τον ταξικό αντίπαλο.

Έτσι όμως είναι φυσικό, πως με το πέρασμα του χρόνου, η αδικία που συσσωρεύεται, να «πνίγει» τους αδικούμενους και να εκφράζεται ως παράπονο, διαμαρτυρία, αγωνιστική διεκδίκηση, οπότε οι εξουσιαστές αρχίζουν να ανησυχούν, να «παίρνουν μέτρα», συνήθως αυταρχικότερα, να φοβούνται ότι θα χάσουν τα προνόμια, ίσως και την εξουσία. Και όταν ο Φόβος τους εξελίσσεται σε Εφιάλτη, τότε κινούν τους μηχανισμούς καταστολής, περιορίζουν τις λαϊκές ελευθερίες, συρρικνώνουν τα ατομικά δικαιώματα των εργαζομένων και κάποια στιγμή κάνουν χρήση της κρατικής βίας και τρομοκρατίας, φυλακίζοντας μέσα στις ταξικές θεσμικές φυλακές τους ολόκληρες κοινωνίες.

Σε τέτοιες στιγμές κοινωνικής κρίσης, όπου οι άδικοι νόμοι αποδεσμεύουν την κρυμμένη σ’ αυτούς βία, οπότε, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της δράσης που προκαλεί αντίδραση, οι αποδέκτες της κρατικής βίας και τρομοκρατίας αναγκάζονται να αντισταθούν, εμπλεκόμενοι έτσι σ’ ένα φαύλο κύκλο του Φόβου και της Βίας.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η κοινωνική σύγκρουση γίνεται συχνά αναπόφευκτη και ανάλογα με το «νικητή», η συγκεκριμένη οικονομική, κοινωνική και νομική τάξη καταρρέει και τη θέση της παίρνει μια καινούργια τάξη, μια καινούργια πραγματικότητα.

Έτσι γράφεται μέχρι σήμερα η ιστορία των κοινωνιών και της Ανθρωπότητας. Πιθανότατα θα συνεχίσει και στο ορατό μέλλον, να γράφεται με τον ίδιο τρόπο. Όσο τουλάχιστον οι νομοθέτες θα παράγουν «Δίκαιο της ανισότητας και της αδικίας», Δίκαιο ταξικό, όσο θα νομιμοποιούν την ιδιοποίηση, δηλαδή την κλοπή του κοινωνικού πλεονάσματος και θα επιβάλλουν έναν άδικο καταμερισμό του παγκόσμιου, του εθνικού και του τοπικού κοινωνικού πλούτου, αδιαφορώντας για τις ανάγκες των εργαζομένων, της κοινωνίας και των επόμενων γενεών.

Με δεδομένο πως σε συνθήκες νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης έχει παγκοσμιοποιηθεί το συμφέρον του ισχυρότερου, αξίζει, να μελετήσουμε τη διαδικασία της διεθνοποίησης της έννομης τάξης, ως διαδικασία παράλληλη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, για να δούμε ποιος υπαγορεύει νόμους, δηλαδή ποιος είναι πραγματικά ο παγκόσμιος νομοθέτης, άρα και ο ουσιαστικός νομέας του πλούτου και κατά συνέπεια το παγκόσμιο αφεντικό. Ίσως έτσι ζώντας πρόωρα τον εφιάλτη, που μας ετοιμάζουν οι νεοσκοταδιστές και οι νεοφασίστες, ξυπνήσουμε και στρατευθούμε σ’ ένα Νέο Διαφωτισμό, ικανό να σταθεί φραγμός στη νέα απόλυτη Βαρβαρότητα. Ο Χάρολντ Πίντερ (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2005), μας μεταφέρει μια ιδιαίτερα χαρακτηριστική και πολύ ενδιαφέρουσα για μας τους Έλληνες εικόνα, για το πώς αντιλαμβάνονται οι Αυτοκράτορες της Νέας Ρώμης τον «παγκόσμιο» ρόλο τους, αλλά και τα δικαιώματα των Λαών να αυτοπροσδιορίζονται: «Το 1965 ο Πρόεδρος Λίντον Τζόνσον είπε στον Έλληνα πρέσβη στις ΗΠΑ. «Γάμησε τη Βουλή σας και το Σύνταγμα. Η Αμερική είναι ελέφαντας. Η Κύπρος είναι ψύλλος. Η Ελλάδα είναι ψύλλος. Αν αυτοί οι δύο τύποι εξακολουθήσουν να προκαλούν φαγούρα στον ελέφαντα, μπορεί να φάνε καμιά γερή φάπα […] Αν ο πρωθυπουργός σου αρχίζει να μου λέει για Δημοκρατίες, Κοινοβούλια και Συντάγματα, αυτός, το Κοινοβούλιο και το Σύνταγμά του μπορεί να μην κρατήσουν και πολύ». Το εννοούσε. Δύο χρόνια αργότερα, οι συνταγματάρχες πήραν την εξουσία και ο Ελληνικός Λαός πέρασε εφτά χρόνια στην κόλαση»[3].

Από τότε ο Ηγεμόνας, δηλαδή ο σκληρός πυρήνας του κεφαλαίου, εκσυγχρονίστηκε και επιβάλλει τη θέλησή του περισσότερο με έμμεσους τρόπους, δηλαδή με την παγκοσμιοποίηση, με τα καταχρηστικά δάνεια (Odius Dept)[4] και τις εκβιαστικές εμπορικές συμφωνίες με τις οποίες γονατίζει τις οικονομίες των χωρών και στη συνέχεια με τα ληστρικά δάνεια και τα μνημόνια, που υπαγορεύει ο Δόκτωρ Θάνατος[5] και το κατά κόσμον Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αναλαμβάνει «να σώσει» τα θύματά του, στύβοντας στην κυριολεξία την εργαζόμενη κοινωνία και οργανώνοντας άγριο πλιάτσικο σε βάρος του εθνικού πλούτου και των υποδομών των εθνικών οικονομιών των χωρών-θυμάτων του.

Από τη στιγμή, όμως, που οι κυβερνήσεις των αχυρανθρώπων του Ηγεμόνα, ανάλαβαν καθήκοντα στο σταύλο των Ελεφάντων, είναι φανερό πως οι Λαοί πρέπει να κρατήσουν όλους τους Ελέφαντες έξω από τις αίθουσες των καθρεφτών. Έξω για πάντα, για να παραμείνουν άθραυστοι οι καθρέφτες του Χτες, του Σήμερα και του Αύριο του ανθρώπινου Γένους και του ανθρώπινου Πολιτισμού. Γι’ αυτό οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού πρέπει να οργανώσουν τη «Μεγάλη Καμπή»[6] της ιστορίας, δηλαδή την ανατροπή του Ηγεμόνα.

Για να μπορέσει να συμβεί αυτό, θα πρέπει οι Λαοί να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους να αυτοκυβερνώνται και να συμβιώνουν ειρηνικά, πράγμα που σημαίνει πως θα πρέπει να καταργήσουν τους ελέφαντες, τους σταβλίτες, τους «ιστούς της Μαρμάγκας», κατά συνέπεια και τις «Μαρμάγκες» και να χτίσουν τους δικούς τους Νόμους και τη δική τους Δικαιοσύνη, που θα καταργεί κάθε εξουσιαστική δομή και βία και θα σέβεται τον Άνθρωπο, την κοινωνία του και τον πολιτισμό του.

Τα τελευταία χρόνια οι Λαοί μπαίνουν ο ένας μετά τον άλλον, με πρώτον και καλύτερο τον Ελληνικό Λαό, στο καλούπι του ‘παγκόσμιου νομοθέτη’, από το οποίο βγαίνουν, ως σύγχρονοι αφροαμερικάνοι δούλοι στερημένοι κάθε δικαιώματος και καταδικασμένοι στην απόλυτη εξαθλίωση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Από αυτή την κατάσταση μόνο μια Νέα Μεγάλη Έξοδος προς μια Νέα Ελευθερία μπορεί να ανατρέψει το ρου της ιστορίας και να οδηγήσει σε ένα Νέο Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό.

Με δεδομένο πως η λεγόμενη Αριστερά, ως όλον εκ των άπειρων συνιστωσών της, σε τοπική και σε παγκόσμια κλίμακα λειτουργεί ως ζαλισμένη πολυκέφαλη σαρανταποδαρούσα (που θα ήθελε, αλλά δεν μπορεί, να πορευτεί ταυτόχρονα προς σαράντα κατευθύνσεις για να εφαρμόσει σαράντα τακτικές και χιλιάδες πρακτικές για ένα θολό σοσιαλισμό που βολοδέρνει μεταξύ της άθλιας σοσιαλδημοκρατίας και ενός κάποιου αποκρουστικού κρατικοκαπιταλισμού μασκαρεμένου με μια κάποια «δικτατορία του προλεταριάτου» για να καταλήξουμε σαν τη σημερινή Ρωσία, την λεγόμενη λαϊκή Κίνα, ή ακόμα και την ‘σοσιαλιστική’ Κούβα), στις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού δεν απομένει άλλη επιλογή από αυτήν της ιδεολογικής, πολιτικής και οργανωτικής αυτονόμησής της από όλα τα κόμματα του αστικού κοινοβουλίου και τη χάραξη μιάς Νέας Αντικαπιταλιστικής Πορείας με κατεύθυνση τον Ουμανισμό της Άμεσης Δημοκρατίας και της Αταξικής Κοινωνίας, πράγμα που προϋποθέτει τη δημιουργία μιάς Νέας Αριστεράς, της Ουμανιστικής Αριστεράς. Δεν υπάρχει πιά καιρός για αρχηγικά παιχνίδια και για άλλες αυταπάτες…

[1] Για μια διεξοδικότερη ανάλυση βλέπε: Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗ, Αθήνα 2009.

[2] «Φημί γαρ εγώ είναι το δίκαιον ουκ άλλο τι, ή το του κρείττονος συμφέρον.»

[3] Παπασπύρου Σταυρούλα, «Και η σιωπή είναι συνενοχή», παρουσίαση του Νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ, στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 26. 03 06, Ένθετο «&7», σελ. 26 και 27.

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, ODIOUS DEPT ΚΑΙ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, http://epithesh.blogspot.com/2010/06/odious-dept.html .

[5] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ο ασθενής καπιταλισμός και ο Δόκτωρ Θάνατος, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 15/Ιούνης 2010.

[6] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Η Μεγάλη Καμπή, στο Περιοδικό ΠΟΛΙΤΕΣ, τεύχος 13/Απρίλης 2010.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

ΙΣΤΟΣ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΧΑΪΔΑΡΙΟΥ

Athens

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΓΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΑ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Athens

ΜΕ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ

Athens

ΚΙ' ΟΜΩΣ Η ΓΗ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΑΡΓΑ ΑΛΛΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ*

Αριστεροί ριζοσπάστες ή παιδιά του διαδικτύου;

Περισσότερες από 80 συλλήψεις διαδηλωτών στο Μανχάταν

Athens

«Συνάντηση άμεσης δημοκρατίας 2011»

Athens

ΣΧΕΔΙΟ ΘΕΜΕΛΙΑΚΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Athens

ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Athens

Άμεση Δημοκρατία Τώρα και Παντού

Athens

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Athens

GOLDMAN SACHS. Η ΦΙΡΜΑ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΦΙΡΜΑΣ, ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΦΙΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ TO MAFIA ECONOMIC SYSTEM ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

Athens

Απεχθή χρέη και η περίπτωση της Ελλάδας

Athens

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΚΙΝΕΙΤΑΙ

Η αραβική Επανάσταση

αλλάζει τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα

Athens

IMF, ή Δ.Ν.Τ., το Πατριαρχείο του Καπιταλισμού

Athens

'ΟΛΑ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ'

Athens

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Athens

Ωδή στον Θησέα του 21ου αιώνα

Athens

ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΙΑ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΚΡΑΤΙΑ-ΔΟΥΛΟΚΡΑΤΙΑ-ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ-ΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΔΟΞΑΣΤΕ ΤΟΥΣ

Athens

Divide et impera

[Δρόµοι]. Του Ρούσσου Βρανά

ΤΑ ΝΕΑ, Τετάρτη, 22. Δεκέμβρη 2010

Athens

ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΡΔΗ . ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΌΤΗΤΑ

Athens

ΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Athens

ΒΟΛΙΒΙΑ - ΕΛΛΑΔΑ. ΑΒΟΛΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

Βολιβία:

Νομοσχέδιο για

εθνικοποίηση του συνταξιοδοτικού

και μείωση των ορίων ηλικίας*

Athens

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Athens

Ο ΠΛΑΝΗΤΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΜΑΡΜΑΓΚΑΣ

Athens